گل نرگس Narcissus » نماز

برای توجه قلب بیشتر در نماز چه باید کرد؟

محمد هاشم نعمت الهی — Wed, 07 Apr 2010 19:40:51 +0000

برای توجه قلب بیشتر در نماز چه باید کرد؟

برای حضور قلب در نماز باید از راه‏های زیر استفاده کنید:

۱- دقت در انجام مقدمات نماز، مانند وضوی با معنویت، انجام مستحباتی چون اذان، اقامه و…

در کتاب‏های حدیث آمده است: شخصی از پیامبر(ص) درخواست کرد که راهی به او بنمایاند تا حضور قلب بیشتری در نماز پیدا کند حضرت او را به شاداب گرفتن وضو فرمان دادند. بنابراین وضوی شاداب و با آداب خود در حضور قلب انسان در نماز مؤثر است.

۲- گزینش مکان مناسب برای نماز، دوری ازجاهای شلوغ و پر سر و صدا و پرهیز از هر آنچه که موجب انحراف توجه از خداوند شود.

۳- گزینش وقت مناسب و تا آن جا که ممکن است اول وقت خواندن نماز.

۴- تاحد امکان در مسجد و باجماعت نماز خواندن (به ویژه در جماعاتی که بعد معنوی بیشتری دارد).

۵- نماز را با طمأنینه و دقت در مفاهیم و معانی آن خواندن.

۶- در حال ایستاده به مهر نگریستن و در رکوع پایین پا و در تشهّد به دامن خود نظر نمودن.

۷- تخلیه دل از حب دنیا و امور دنیوی وآن را مالامال از عشق خدا ساختن. توضیح: ذهن انسان همواره متوجه چیزی است که به آن عشق می‏ورزد؛ همانند عاشقی که آنی از فکر معشوق خود بیرون نمی‏رود. این که ما در نمازهایمان همواره به فکر مسائل دیگر هستیم، به خاطر تعلق شدید نفس به دنیا و حب آن است. اما آن که عاشق حق شد، در هر حال و در هر کاری به یاد خدا خواهد بود به طوری که گویی همیشه در نماز است.

۸- توجه به این که مبدأ و منتهای انسان خداوند است وآنچه در این بین است برای امتحان آدمی و ابزاری جهت رشد و کمال اوست.

۹- ضبط قوه خیال. توضیح : پرنده لجام گسیخته خیال، چکاوکی است که هر آن بر شاخساری می‏نشیند. ازاین‏رو همیشه افکار انسان به این طرف وآن طرف متوجه است و قرار و آرامی ندارد؛ اما اگر آدمی با دقت و هوشیاری در کنترل آن بکوشد، پس از چند صباحی رام و مطیع شده و به هر سو که اراده شود متوجه می‏گردد. بنابراین انسان باید در نماز ازاول با قاطعیت بنا را بر این بگذارد که تمام توجه خود رابه سوی پروردگار معطوف دارد و هر گاه پرنده خیال از چنگ او گریخت، بلافاصله آن رابه همان جهت برگرداند. اگر چندین مرتبه در ایام متوالی چنین کند، کم‏کم ذهنش عادت خواهد کرد.

۱۰- توجه به عظمت و هیبت پروردگار و فقر و فاقه خود. روشن است اگر آدمی بداند با چه بزرگی روبه‏رو است و خود در مقابل او هیچ بلکه عین احتیاج و فقر و فاقه است، با تمام وجود و ذهن و اندیشه خاضع خواهد گردید.

یکی از اولیای خدا توصیه‏ای در این باره نموده‏اند که به محضر شما می‏رسانیم.

در مرحله اول مدتی قبل از شروع نماز حداقل ۱۵ دقیقه به حسابرسی و تخلیه درون بپردازید و به صورت ارادی عوامل پریشانی خاطر را تعدیل بخشید. مثلاً اگر کار ناشایستی انجام داده‏اید (مثل فریاد زدن بیهوده) از کرده خود اظهار ندامت کنید منظور این است پیش از این که آن چه در باطن شما رسوب کرده و با نماز برانگیخته می‏شود، با اختیار خود شما مورد ارزشیابی و حسابرسی قرار گیرد و برای موارد مشابه تصمیم معقول بگیرید که رفتار خود را کنترل کنید. پس منظور از این مرحله این است که خود را برای نماز مهیا سازید.

مرحله دوّم همان طور که در ابتدای سخن، ذکر شد شرایط را فراهم کنید. در طول مدت نماز، ابتدا همان اذکار و اوراد نماز را در درون حاضر کنید و سپس الفاظ را ادا نمائید. امام خمینی(ره) این عمل را این گونه تشبیه می‏نمایند که نمازگذار اذکار نماز را به درون خود تلقین کند، مثل این که طفلی در درون او هست و یک یک اذکار را به او عرضه می‏کند.

در مرحله‏ی سوم نماز را چنان ادا کنید که گویی هر لحظه به ملاقات پروردگار خواهید شتافت. یعنی امیدی به اتمام رساندن نماز نداشته باشید، بلکه آرزو کنید در حال نماز که بالاترین یاد خداست، به لقاء حق بپیوندید.

… اِن زعمتم انکم اولیاء لله من دونِ الناسِ فتمنوا الموت…؛ اگر فکر می‏کنید دوست و ولی خدا هستید، تمنی و آرزوی مرگ بکنید(جمعه، آیه‏ی ۶).

البته این راهکار برای ابتدای راه، در حضور قلب مؤثر است. برای مراحل بعد توصیه‏های دیگری لازم است که انشاءالله در فرصت‏های بعد به سمع و نظر شما خواهد رسید.

مطالعه پیرامون کیفیت نمازهای اهل بیت(ع) و همچنین مطالعه کتاب‏هایی همچون «آداب الصلوه» یا «پرواز در ملکوت امام خمینی» و «اسرار الصلوه» مرحوم میرزا جواد آقا ملکی بسیار نافع است.

دو کتاب دیگر نیز در این مورد پیشنهاد می‏کنیم:

۱٫ حضور قلب در نماز، علی اصغر عزیزی تهرانی

۲٫ حضور قلب در نماز، محمد بدیعی

نماز، عشق واقعی!

محمد هاشم نعمت الهی — Wed, 07 Apr 2010 19:34:41 +0000

نماز

نماز، عشق واقعی!

روزی شخصی در حال نماز خواندن در راهی بود و مجنون بدون این که متوجه شود از بین او و مُهرش عبور کرد.

مرد نمازش را قطع کرد و داد زد هی چرا بین من و خدایم فاصله انداختی.

مجنون به خود آمد و گفت: من که عاشق لیلی هستم تو را ندیدم، تو که عاشق خدای لیلی هستی چگونه دیدی که من بین تو و خدایت فاصله انداختم؟

نماز موضوعی است که متدینان، بسیار با آن سر و کار دارند اما مواجهه‌ی افراد مختلف با آن متفاوت است.

نماز برای بسیاری دغدغه‌ است اما دغدغه‌ای آزار دهنده که تا پایان وقت با آنهاست و در آن لحظات پایانی که آن را به جا می‌آورند گویا که بار بزرگی را از دوش برداشته‌اند.

گروه دیگری نیز به نماز عادت کرده‌اند و چندان ارتباطی با آن نداشته و هیچ دغدغه‌ای برایشان ندارد و از سر عادت دیر یا زود آن را به جا می‌آورند.

اما در این میان هستند افرادی که نماز جور دیگری برایشان دغدغه است. این افراد توانسته‌اند ارتباطی با آن برقرار کنند و دغدغه آنها این است که آن را به نحو صحیحی به جای آورند.

اما چگونه نماز برای انسان شیرین می‌شود؟

نماز عبادتی که در ابتدای راه، نیاز به تمرین دارد تا عادت شده و مشقت آن هموار شود. از این روست که آموزه‌های تربیتی دین، گویای این است که کودکان از هفت سالگی به نماز فرا خوانده شوند تا کم کم با آن خو بگیرند. اما قدم بعد، ستیز با عادت شدن آن است. و تمام مشکل اینجاست که یا نماز برای افراد عادت نمی شود و یا تبدیل به عادت می‌گردد.

عادت نکردن افراد به نماز در ابتدای سنین تکلیف موجب کسالت و مشقت برای آنان در سنین بالاتر شده و باقی ماندن در عادت موجب عدم ارتباط با آن می‌گردد. اما نمازی که “قربانُ کلِ تقی” است و “معراج مومن” است، فراتر از تکرار واژه‌ها و انجام منظم حرکات است.

از قدیم انسانها دنبال جادو، ذکر، ختم، رمز و کیمیا بوده‌اند تا یکباره ترقی کنند. امروز هم کم نیستند افرادی که ذکر می‌دهند و آدمهایی که دنبال آن هستند و خود شما نیز قطعا نمونه‌های دینی آن را تجربه کرده‌اید. حتی منابع اسلامی نیز پر است از این دست ختوم و اذکار. اما کم‌اند افرادی که با این روشها گره‌ای گشوده باشند حتی با شیوه‌های دینی. اما چرا؟

علت عدم تأثیر عمده این موارد، عدم ارتباط با معناست. چرا که الفاظ منشاء اثر نیستند و آنچه سیراب می‌کند خود آب است نه اسم آن. گذشته از اینکه بسیاری از موارد غیر دینی آن شیوه‌ها، تهی از معنا هستند.

نماز نیز یکی از همان اکسیرهاست که به فرموده‌ی اولیای دین قربان و معراج است یعنی بال پرواز و ترقی. و آنچه گفته آمد همه برای این بود که عرض گردد نماز بهترین و تضمینی‌ترین ذکر و ختم و رمز برای ترقی و رسیدن به آرزوها و پر کشیدن به اوج آسمانهاست. اما نه ظاهر نماز و نه الفاظ آن، بل روح و معنای آن، که داستان نماز و روحش همان داستان آب و اسم آب است.

اما تنها راه عادت کردن به نماز و عادی نشدن نماز؛ تنها و تنها با توجه به آن و گذشتن از ظاهر آن و رسیدن به معنا و ارتباط با روح آن است که در تعابیر دیگر به این توجه حضور قلب نیز گفته می‌شود.

برای دست یابی به حضور قلب باید به نماز اهمیت داد. از وقت نماز گرفته تا مقدمات و اعمال و اذکار آن. بنابر این بهتر است نمازگزار موارد زیر را مراعات کند:

۱- اهتمام به نماز اول وقت داشته و سعی کند دغدغه‌‌اش این باشد که تا اذان گفته شد هر جا که هست در پی خواندن نمازش رود.

۲- قبل از نماز حتما اذان و اقامه را بگوید و خود را برای نماز مهیا کرده و ذهنش را از امور روزمره و مشغله‌های زندگی خالی کند.

۳- قبل از نماز همیشه به خود توجه دهد که می‌خواهد در پیشگاه خدای بزرگی بایستد که او را می‌بیند و فراتر از آن، کسی است که او را و همه عالم را آفریده و هستی به دست اوست و شنوا و دانا و مهربان است.

۴- حتما معنای اذکار نماز و آیاتی که در آن تلاوت می‌کند را بداند و توجه داشته باشد که دارد با خدای خود صحبت می‌کند.

۵- بعد از نماز حتما چند دقیقه‌ای بنشیند و ارتباط خود را ادامه دهد و در آن بیندیشد.

پایان کلام خود را به ماجرایی از حضرت جانان، امیر مومنان، علی علیه السلام می‌آرایم و امید دارم که در همین اولین نمازی که پیش روی ماست به معنایی که ایشان فرمودند دقت کنیم.

نماز

جابر بن عبدالله انصارى تعریف می‌کند که روزى به همراه مولاى متّقیان، امام على علیه السلام بودم، شخصى را دیدیم که مشغول نماز است،

حضرت به او خطاب کرد و فرمود: آیا معنا و مفهوم نماز را مى‌دانى که چگونه و براى چه مى‌باشد؟

مرد گفت: مگر نماز معنای غیر عبادت دارد؟

حضرت فرمود: آرى، به حقّ آن کسى که محمّد(صلّى الله علیه و آله) را به نبوّت مبعوث گردانید، نماز داراى تأویل و مفهومى است که تمام معناى عبودیّت در آن خواهد بود.

مرد مشتاق شد و گفت: پس مرا تعلیم فرما.

امام فرمود: معنا و مفهوم اولین تکبیر آن است که خداوند، سبحان و منزّه است از این که داراى قیام و قعود باشد.

دومین تکبیر یعنى؛ خداوند موصوف به حرکت و سکون نمى‌باشد.

سومین تکبیر یعنى؛ نمى‌توان خداوند را به جسمى تشبیه کرد.

چهارمین تکبیر یعنى؛ چیزى بر خداوند عارض نمى‌شود.

پنجمین تکبیر مفهومش آن است که خداوند، نه محلّ خاصى دارد و نه چیزى در او حلول مى‌کند.

ششمین تکبیر معنایش این است که زوال و انتقال و نیز تغییر و تحوّل براى خداوند مفهومى ندارد.

و هفتمین تکبیر یعنى؛ بدان که خداوند سبحان همچون دیگر اجسام، داراى أبعاد و جوارح نیست.

سپس در ادامه فرمایش خود فرمود:

معناى رکوع آن است که مى‌گویى: خداوندا! من به تو ایمان آورده‌ام و از آن دست بر نمى‌دارم، گرچه گردنم زده شود.

و چون سر از رکوع بر مى‌دارى و مى‌گوئى: «سَمِعَ اللهُ لِمَنْ حَمِدَهُ الحَمْدلله ربّ العالمین» یعنى؛ خداوندا! تو مرا از عدم به وجود آورده‌اى و من چیزى نبوده و نیستم، پس هستى مطلق تویى.

و هنگامى که سر بر سجده فرود آورى، می‌گویى: خداوندا! مرا از خاک آفریده‌اى؛ و سر بلند کردن از سجده یعنى؛ مرا از خاک خارج گردانده‌اى.

و همین که دومین بار سر بر سجده گذارى یعنى؛ خداوندا! تو مرا در درون خاک برمى‌گردانى؛

و چون سر بلند کنى گویى: و مرا از درون همین خاک در روز قیامت براى بررسى اعمال خارج مى‌گردانى.

و مفهوم تشهّد، تجدید عهد و میثاق و اعتقاد به وحدانیّت خداوند؛ و نیز شهادت بر نبوّت حضرت رسول و ولایت اهل‌بیت او علیهم صلوات الله است.

و معناى سلام، ترحّم و سلامتى از طرف خداوند بر بنده نمازگزار است، که در واقع ایمنى از عذاب قیامت باشد.۱

به نظر شما آیا اگر کسی در حرکات و سکنات نماز به این معانی توجه داشته و بداند که خم راست شدنش به چه معناست، و به آنچه می‌گوید و می‌خواند توجه داشته و خداوند تبارک را مخاطب خویش بداند، دیگر حواسش پرت می‌شود؟

۱- مستدرک الوسائل، ج ۴، ص ۱۰۵، ح ۵ و بحار الانوار، ج ۸۴، ص ۲۵۳، ح ۳۸٫

منبع: تبیان

ازدواج و نماز

admin — Sat, 06 Dec 2008 21:24:00 +0000

ازدواج و نماز

امام صادق علیه السّلام فرمود: مردی نزد پدرم آمد. پدرم به او گفت: آیا ازدواج کرده ای و همسر داری؟ آن مرد گفت: نه! پدرم به او گفت: من هیچ دوست نمی دارم که تمام دنیا متعلّق به من باشد و یک شب را بدون زن و همسر به صبح برسانم. سپس فرمود: دو رکعت نمازی که شخص ازدواج کرده می خواند از عبادات شب و روز مرد عزب ( بدون زن) ارزشمندتر است. آن گاه هفت درهم به آن مرد داد و فرمود: با این پول همسری بگیر و ازدواج کن و بدان که پیغمبر خدا (ص) فرمودند: همسر اختیار کنید تا روزی شما زیاد شود.

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com

پسرانم نماز نمی خوانند…

admin — Mon, 24 Nov 2008 19:32:44 +0000

از اول ازدواج شوهرم مردی نماز خوان بوده حتی در طی زندگی سفر حج رفته ولی چند سال است نماز را مرتب نمی خواند و همین باعث شده که بچه‌ها چون پسر هستند راه پدر را ادامه داده و نماز را نخوانند آیا از نظر شرعی زندگی با این مرد اشکال دارد یا خیر؟ در ضمن به تریاک و سیگار هم معتاد است؟

احساس وظیفه و تکلیف شما را درباره مسایل دینی و استحکام و دوام و بقاء خانواده می‌ستاییم و برایت از درگاه حضرت حق آرزوی توفیق می کنیم. آرزو می کنیم مجدداً زندگی شما به روال گذشته و مورد علاقه و دلخواه شما باز گردد و این امر امکان‌پذیر است. اگر شما تصمیم بگیری با استمداد از حضرت حق و توسل به ائمه معصومین سلام ا… علیهم اجمعین انشاء ا… تعالی موفق خواهی شد.

خواهر خوبم انسانها و از جمله شوهر شما بصورت فطری پاک و خداجو هستند و اگر زمینه و شرایط مساعدی خواهم گردد این استعداد فطری و خدادادی شکوفا می گردد و رونق و فزونی می یابد ولی اگر در طرف مقابل زمینه فراهم گردد پرده‌های غفلت و زنگار معاصی، تمایلات فطری و خدایی بشر را خواهند پوشاند. لذا شما خواهر خوب و عزیز باید ابتدا زمینه ها و شرایطی که موجب شده همسرتان نسبت به گذشته تغییر کند و به نماز کم توجه شده و به اعتیاد و سیگار روی بیاورد شناسایی کنی و بطور غیر مستقیم آن شرایط و زمینه ها را از میان برداری و فطرت خدایی او را بیدار و زنده‌کنی تا به وجدان خدایی و انسانی خویش باز گردد و با تمرین و ممارست از مسیری که در پیش گرفته به مسیر گذشته و مطلوب خودش باز گردد. شما اگر، با استفاده از توانایی‌ها و خلاقیت‌های زنانه و خدادادی خودت را از طریق ابراز محبت و عاطفه مؤثر و بموقع و بجا بتوانی زمینه‌های دیگری متفاوت با آنچه او را به سوی مواد خانمانسوز کشانده بازگردانی قطعاً شیرینی مجدد زندگی را بازخواهی یافت. البته نوع رفتار و گفتار و … شما نباید به گونه‌ای باشد که احساس کند شما می‌خواهی او را به مسیر دلخواه خودت ببری، چون ممکن است به غرورش برخورد کند و در برابر شما موضع تندی بگیرد. شما باید جوری رفتار کنی که او از روی عشق و علاقه روش گذاشته اش را در پیش گیرد و البته تغییر روش و منش او کار ساده ای نیست ولی امکان پذیر است اگر شما بخواهی. به نظر می رسد عامل تغییر او همان سیگار و مواد مخدر باشد که اگر استمرار پیدا کند و تشدید بشود شرایط سخت‌تر می‌شود لذا شما بصورت جدی و ماهرانه و زنانه با تدبیر حکیمانه باید تلاش کنی او را از این بلای خانمانسوز دورسازی.

خواهر خوبم زندگی با او اشکال شرعی ندارد و جداشدن برای فرزندان و خانواده مشکلات فراوانی بوجود می آورد و تحمل شما نوعی جهاد و مبارزه است ولی باید مراقبت کنی فرزندانتان آلوده نشوند و شوهرت نیز با تدبیری حکیمانه از این مصیبت رها گردد. البته ممکن است عوامل و علل دیگری نیز در این مسأله دخیل باشد که باید با بررسی و مطالعه آنها را شناسایی و به مرور تغییر بدهید.

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com
Mohammadhashem_ne@yahoo.com

شوهرم نمازنمی خواند..

admin — Sat, 15 Nov 2008 08:49:20 +0000

با شوهرم تفاهم زیادی داریم. پنج ماه از ازدواج ما می‏گذرد. دو یا سه ماهه اوّل ایشان نماز می‏خواند، ولی دو ماه است که نماز را ترک کرده است. همه او را به پاکی می‏شناسند و واقعاً چنین است. از این رو او را بسیار دوست دارم. می‏ترسم نماز نخواندن او باعث دلسردی من شود. می‏گوید به من نمی‏توانی زور بگویی و وادار به نماز کنی. خواهشمندم مرا راهنمایی کنید.

تقید و تعهد شما نسبت به نماز و فرائض دینی که حاکی از غیرت دینی است، قابل تقدیر و تحسین است. از شیعه واقعی جز این انتظار نمی‏رود. سستی همسرتان در امر نماز دلائل مختلف می‏تواند داشته باشد که یکی از آن‏ها بی توجهی اعضای خانواده ایشان به نماز است. البته در نامه از خانواده همسرتان مطلبی ننوشته‏اید. این تنها حدس و گمان ما است. اگر این فرض صحیح باشد، از آن جا که در دوران کودکی و نوجوانی، آمادگی برای انجام نماز پیدا نکرده، طبیعی است که در جوانی، خواندن نماز حتی به صورت عادت برای او در نیامده، چه برسد به این که عاشقانه آن را انجام دهد. در این شرایط نباید توقع داشته باشید این عادت جدید را پیدا کند و به نماز بایستد یا شاید دلایل دیگری داشته است که ممکن است بتوانید زمینه‏های آن‏ها را از بین ببرید. از این رو صبر و حوصله و مدارا لازم است و با دقت و ظرافت خاص باید مرحله به مرحله پیش بروید و از ادامه کار مأیوس نشوید. به نظر می‏رسد در شوهرتان به دلیل پاک بودن، زمینه گرایش به نماز وجود دارد. آن چه مهم است نحوه ارشاد و راهنمایی و کشاندن ایشان به نماز است. اگر همسرتان چند ماه اوّل نماز خوانده، شاید تحت تأثیر انتظارات شما بوده و فریضه نماز را به جهت همرنگی با شما انجام داده است. بدیهی است که این انگیزه چون الهی نیست، دوام و اصالت ندارد.

باید تدبیری اندیشید تا او نماز را با اختیار و انتخاب خود برای خدا بخواند. برای این منظور به نکاتی توجه داشته باشید:

۱- برای دعوت ایشان به نماز در درجه نخست به نیت خودتان نظر افکنید و ببینید آیا شوهرتان را برای رضای خدا به نماز فرا می‏خوانید یا به خاطر چیزهای دیگر؟ مثلاً در دعوت خود بیشتر نگران آبروی خود هستید و فکر می‏کنید اگر شوهرتان نماز نخواند، دیگران چه خواهند گفت و یا در دعوت، خودتان مطرح هستید و احساس می‏کنید اگر شوهرتان نماز نخواند، نشانه بی عُرضگی یا نشانگر بی حرمتی به خواست شما است و اگرهای دیگر.

اگر چنین باشد، نمی‏توانید دعوت کننده خوبی برای نماز باشید. از یک سو عمل شما چون قربه ی الی اللَّه نیست، ارزشی ندارد و از طرفی این احساس به شوهرتان دست می‏دهد که او را به خاطر خودتان دعوت به نماز می‏کنید، نه برای رضایت خدا. اصولاً شرط نماز خواندن در زندگی شاید چندان صحیح نباشد، بر خلاف واجبات و محرمات دیگر، زیرا نماز خواندن رابطه بین انسان و خدا است و انسان خود باید این ارتباط را برقرار کند.

۲- در تربیت دینی، نتیجه مطلوب آن است که شخص از سر شوق و اشتیاق به تجارب درونی دست یابد و با اختیار خود دست به انتخاب بزند.

این که شوهرتان می‏گوید نمی‏توانی مرا به نماز وادار کنی، در جای خود صحیح است. باید زمینه و موقعیتی را فراهم کنید که او احساس نکند می‏خواهید نظرتان را بر او تحمیل کنید، چون اگر این احساس به او دست دهد، واکنش نشان خواهد داد و با لجبازی، نماز را ترک خواهد کرد. شاید همین گفتن شما و تکرار آن باعث دلزدگی و دلسردی بیشتر شود.

تربیت دینی اگر مبتنی بر تربیت رسمی باشد و با امر و نهی صورت گیرد و با اشتیاق درونی همراه نباشد، نمی‏تواند موجب تقویت گرایش‏های دینی فرد شود و چه بسا اثار و نتایج منفی داشته باشد و باعث عادت کردن شخص به شنیدن سخنان تکراری و بی معنا بودن آن سخنان برای همیشه باشد.

شوق وقتی حاصل می‏شود که او احساس نیاز کند.

آب کم جو، تشنگی آور به دست‏

تا بجوشد آبت از بالا و پست‏

اگر قبل از شوق مرتب به تبلیغ بپردازید، مانند این است به فردی که احساس گرسنگی نمی‏کند و یا تشنه نیست، به طور دائم غذا و آب نشان دهید. این گونه تغذیه کردن بی موقع، حتی ممکن است گرسنه و تشنه شدن فرد را به تأخیر بیندازد و باعث دلزدگی شود و اشتهای او را کور کند. این احساس نیاز وقتی پدید می‏آید که شوهرتان کتاب هایی را درباره نماز و فوائد آن بخواند و یا اثر عملی نماز را در زندگی افراد ببیند، از این رو پیشنهاد می‏کنیم کتاب هایی را مانند اسرار عبادت از جوادی آملی، رساله لقاءاللَّه از ملکی تبریزی، اسرار نماز از محسن قرائتی، در اختیار ایشان قرار دهید و در زندگی طوری برخورد کنید که اثر عملی نماز را در چهره شما بیابد و الگو برداری کند.

۳- شوهرتان هنگامی سخنتان را می‏پذیرد که در آغاز، روش و منش شما را پذیرفته باشد، از این رو باید در برخود خود بسیار مواظب باشید. از پرخاش‏گری و تند خویی اجتناب ورزید و هرگز او را مورد ملامت قرار ندهید، بلکه با برقراری پیوند عاطفی و محبت به سوی خود جلب نمایید. از آن جایی که حرف‏های شما برای ایشان تکراری شده، از تبلیغ زبانی خودداری کنید و به تبلیغ عملی روی آورید، مثلاً اوّل خود را آماده نماز کنید. مقدّمات نماز را با جدّیّت انجام دهید. سجاده‏ای زیبا بیندازید و با لباسی زیبا وارد نماز شوید اما مواظب باشید که حق ایشان ضایع نشود، یعنی کار منزل را به طور صحیح انجام داده باشید. در موقع ورود به خانه به او خوش آمد بگویید و سلام کنید و در موقع رفتن او را بدرقه نمایید. خواه ناخواه برخورد اسلامی شما او را تسلیم خواهد کرد. مسئله مشاوره‏ای را که مطرح کردید، بی مورد بوده و سخن شوهرتان طبیعی و صحیح است؛ زیرا مشکل و بیماری روانی ندارد تا بخواهید به مرکز مشاهده بروید. اصولاً در ابتدای زندگی سخن از رفتن پیش مشاور، آن هم برای موضوعی که نیاز به مشاوره ندارد، بی جا و بی مورد است. سعی نمایید دقت بیشتری در سخنان و رفتارهای خود داشته باشید.

۴- از آن جایی که همسرتان ده سال از شما بیشتر سِن دارد، اختلاف سنی موجب شده سخن شما در او اثری نداشته باشد. معمولاً افراد بزرگتر حرف شنوی از افراد کوچک‏تر ندارند و این را در شأن خود نمی‏بینند.

از این رو می‏توان به صورت غیر مستقیم از تأثیر دیگران در رفتار ایشان بهره گرفت مثلاً اگر با دوستان متدیّن مصاحبت ندارید، زمینه دوستی با خانواده مؤمن و اهل نماز را فراهم کنید که اثر همنشینی به مراتب بسیار بیشتر از اثر همسر و پدر و مادر است.

آخرین سخن آن که، شرط زندگی زناشویی موفق، انتخاب‏های دقیق و از روی تدبیر بر سر دو راهی‏ها و در رویارویی با مشکلات است. شما در آغاز زندگی مشترک هستید و باید صبوری کردن و سخن از وی بردباری و تدبّر گفتن را تمرین کنید. هیچ گاه در برخورد با مشکلات، سریع تصمیم نگیرید و ناسنجیده سخن نگویید. برای مثال در مشکل فعلی که مسئله نماز خواندن همسرتان است، قبل از هر گونه پیشنهاد و صحبتی با همسرتان می‏بایست در یک روند تدریجی طی روزها و هفته‏ها نظر ایشان را راجع به مسائلی نظیر عبادت، خدا، پیغمبر، زیارت و… جویا می‏شدید. البته باز نه به شکلی که ایشان حساس شود، بلکه همان طور که گفته شد در یک روند کاملاً طبیعی و عادی، به گونه‏ای که می‏خواهید با هم صحبتی محبّت‏آمیز داشته باشید. با این طریق می‏توانستید علت اصلی نماز نخواندن ایشان را پیدا کنید. بدیهی است که هر مشکلی راه حل خود را دارد. کسی که در نماز نخواندن مشکل اعتقادی دارد، باید آن را برطرف کند. مشکل اعتقادی هم لزوماً آن نیست که کسی به خدا اعتقاد نداشته باشد. گاهی به خدا هم اعتقاد دارد و نماز را هم خوب می‏داند، ولی می‏گوید نماز واجب نیست. اگر هم واجب بوده، برای مسلمانان صدر اسلام یا آدم هایی است که به لحاظ ایمان ضعیف هستند، یا امثال این شبهات، که باز برای مثال در پاسخ شبهه آخر باید گفت: چگونه می‏توان پذیرفت نماز واجب نباشد، در حالی که پیامبر با آن مقام قرب و بالای خود مشتاقانه منتظر وقت نماز می‏شد و می‏فرمود: نماز نور چشم من است.

برای نماز نخواندن ممکن است مشکلات دیگری هم باشد که باید آن را از زوایای مخفی روحیات همسرتان با صبر و حوصله به دست آورید.

پس از گذر از این مرحله و فهم مشکلات ایشان، راه حل مناسب را با تأمل و تدبّر و احیاناً مشاوره و مطالعه انتخاب کنید، ولی باید متوجه باشید که دقیق‏ترین و مشکل‏ترین کارها، پیدا کردن راه کارهای مؤثر و مناسب در مسائل تربیتی و اخلاقی است.

باز می‏گوییم (چون مهم است!) در این امور حرف اوّل را صبوری و محبت می‏زند. دو انسان بیگانه با روحیات متفاوت که رابطه همسری با هم پیدا می‏کنند، باید با کلید محبت در روندی تدریجی با هم مشکلات را حل کنند و در زندگی با هم هماهنگ شوند.

گاهی هماهنگ شدن سال‏ها طول می‏کشد و صبوری و تحمل را طلب می‏کند.

خواهر گرامی، شما باید بگذارید مدّتی بگذرد و وقتی حساسیت‏ها کمتر شد، روش اخیر را به کار بندید. وقتی با مشکلات همسرتان بیشتر آشنا شدید، اگر راه حل مناسبی برای آن‏ها پیدا نکردید، باز با ما مکاتبه کنید. سربلندی و موفقیت شما را از ایزد منّان خواستاریم.

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com

شوهرم نماز نمی خواند:شیوه فراخواندن ایشان به نماز چیست‌؟

admin — Mon, 10 Nov 2008 19:47:48 +0000

شوهری دارم که با ایمان‌، با غیرت‌، اهل کار و پایبند به اصول و مذهب اسلامی‌، ولی از ابتدأ به نماز خواندن عادت نکرده و اکنون که ۴۰ سال دارد، نماز نمی‌خواند!

شیوه فراخواندن ایشان به نماز چیست‌؟

پرسشگر محترم‌! در این زمینه به چند نکته توجه کنید:

۱٫ بهترین راه برای جذب افراد به نماز و انجام تکالیف الهی‌، تشویق عملی است‌، مانند خواندن نماز در اول وقت‌، رابطه گرم و صمیمانه و رفتار محترمانه‌، با افراد و… .

۲٫ در کنار، تشویق عملی می‌توان از تشویق زبانی نیز بهره جست‌، مثلاً اهمیت نماز و جایگاه آن در آیات و روایات‌، بازگو کردن داستان‌ها از تأثیر و فواید نماز درباره نمازگران و ترک‌کنندگان نماز و یادآوری تأثیر نماز در سرنوشت افراد در قیامت‌، بهشت و جهنم و… .

۳٫ ترک نماز می‌تواند علت‌های فراوانی داشته باشد که سستی عقیده به معاد یا خداشناسی و یا تأثیر منفی افراد ناباب‌، مشکلات مادّی‌، سرخوردگی روحی‌، عدم آگاهی به اهمیت و جایگاه نماز و تأثیر آن در زندگی و… از آن جمله است‌، باید ابتدأ علت را شناخت‌، سپس به درمان و چاره‌جویی برای آن اقدام کرد.

۴٫ نوع تشویق و ترغیب افراد و دعوت آن‌ها به نماز باید با آرامش‌، اخلاق نیک‌، صبر و حوصله زیاد حفظ کرامت و شخصیت افراد و… همراه باشد، و باید تلاش کرد که بیشتر از راه‌های غیر مستقیم بهره جست و با شرکت در مناسبات و مراسمات دینی مثل نماز جمعه و جماعت‌، دعاهای مختلف‌، سخنرانی‌های مذهبی و دینی و… به طور نامحسوس و غیر مستقیم افراد را به نماز ترغیب و تشویق نمود. و…( ر. ک‌: معاد، محسن قرائتی‌، انتشارات مؤسسه در راه حق‌; منازل الاخرة‌، حاج شیخ عباس قمی‌، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی‌. )

پرسشگر محترم‌! در ضمن برای آگاهی بیشتر به شیوه‌های تشویق و ترغیب افراد به نماز به مراکزی مانند: مراکز مشاوره مستقر در آموزش و پرورش‌، بهزیستی و… می‌توانید مراجعه کنید.

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com

کلید بهشت

admin — Wed, 08 Oct 2008 20:21:00 +0000

کلید بهشت

حضرت ابراهیم علیهالسلام همراه با فرزندش خانه خدا را بنا نهاد و کار را به اتمام رساند. دستها را به سوی آسمان بلند کرد و از خدا خواست: رَبِّ اجْعَلْنِی مُقِیمَ الصَّلاَةِ وَمِن ذُرِّیتِی پروردگارا مرا برپادارنده نماز قرار ده و از فرزندان من نیز. (۱)

نماز، همان ستون خیمه گاه دین است و والدین باید کودک را برای نماز خواندن تربیت کنند. این کار نیاز به دقت دارد و دشوار است، چرا که اگر او را پیش از تکلیف برای این مهم عادت ندهیم، به جا آوردن آن در ابتدای تکلیف، سخت، تکراری و به خصوص برای نماز صبح درد سرساز است. به خصوص اگر نوجوان در این رابطه با اصرار زیاد والدین مواجه شود منجر به لجبازی یا دروغگویی وی می شود و آن زمان، برای هدایت این نهال سرکش کمی دیر شده است و مشکل چند برابر!

روایات نسبتاً زیادی در رابطه با نماز و سن شروع به آن وارد شده است. در اینجا فرصت پرداختن به تک تک آنها نیست، اما می توان با دسته بندی و ذکر چند نمونه از هر کدام به نتایج مطلوبی رسید. این روایات به لحاظ عبارات به کار رفته در آن به سه دسته تقسیم میشوند.

دسته اول روایاتی که در آنها از لفظ «وجوب» برای شروع نماز استفاده کرده است.

دسته دوم روایاتی هستند که لفظ «امر» به نماز و «مؤاخذه» برای آن را به کار گرفته است.

دسته سوم روایاتی هستند که در آنها، اجازه تنبیه بدنی کودکان برای اقامه نمازشان داده شده است.

با جمعبندی روایات، برای آموزش نماز سه مرحله باید به ترتیب طی شود.

اگر او را پیش از تکلیف برای این مهم عادت ندهیم، به جا آوردن آن در ابتدای تکلیف، سخت، تکراری و به خصوص برای نماز صبح درد سرساز است. به خصوص اگر نوجوان در این رابطه با اصرار زیاد والدین مواجه شود منجر به لجبازی یا دروغگویی وی می شود و آن زمان، برای هدایت این نهال سرکش کمی دیر شده است و مشکل چند برابر!

اول: از زمانی که کودک قدرت فهم نماز را پیدا می کند، باید آموزش نماز را آغاز کرد. اگرچه این فهم به صورت اجمالی باشد. این مرحله تقریباً از پنج یا شش سالگی شروع و به شش تا هفت سالگی ختم میشود. در این سنین نباید اجباری در کار باشد و فقط کودک را با نماز آشنا می کنیم. شاید بتوان این اختلافی را که در سن ابتدای شروع نماز است را به تفاوتهای رشد عقلی کودکان برگرداند.

دوم: این مرحله از شش یا هفت سالگی شروع و به نه الی ده سالگی ختم می شود. در این مرحله، آموزش نماز به صورت جدی و به روش مستقیم است. در این روش والدین نماز آنان را تحت نظر می گیرند و در صورت اهمال کاری آنان را مؤاخذه می کنند.

سوم: این مرحله آخر از نه یا ده سالگی شروع شده و تا بلوغ ادامه دارد. نماز خواندن برای کودک در این سنین امری کاملاً جدی محسوب شده و تا آنجا بر آن تأکید می شود که برای ترک نماز ممکن است، تنبیه بدنی شود. این مرحله ای است که کودک کاملاً با احکام و فواید و آثار نماز هم آشنا می شود و استدلالهای بزرگترها در او کارگر میافتد.

این روایات به صورت کلی سنین شروع به آموزش نماز را مطرح و به صورت خیلی اجمالی حدود انتظار والدین را در هر مرحله بیان کردند. اما اینکه آموزش به چه صورتی باید شروع شود را روشن نکرده اند. به عبارت دیگر، در این روایات بیان نشده است که ایا به کودک پنج، شش ساله، نماز کامل آموخته شود یا آموزش به صورت گام به گام باشد.

در روایتی که عبدالله بن فضاله از امام صادق علیه السلام نقل می کند، روش این آموزش با لحاظ سن به تفصیل بیان شده است و ذکر آن روایت و بررسی آن خالی از لطف نیست.

آنگاه که پسر سه ساله شد به او می گویند، هفت بار بگو «لا اله اله الله»، وقتی سه سال و هفت ماه و بیست روز شد به او می گویند هفت بار بگو «محمد رسول الله» وقتی چهار ساله شد به او میگویند هفت بار بگو «صلی الله علی محمد و آل محمد». آنگاه که پنج سالش تمام شد از او می پرسند، دست چپ تو کدام و دست راست تو کدام است. اگر جواب صحیح داد او را رو به قبله کرده و می گویند: سجده کن و رهایش می کنند تا شش ساله شود. وقتی که شش سالش تمام شد رکوع و سجود را به او می آموزند و به نمازش وامی دارند تا هفت ساله شود. وقتی هفت ساله شد به او می گویند: دو دست و صورتت را بشوی؛ آن وقت به او می گویند نماز بخوان تا نه سالش تمام شود. در آن هنگام وضو و نماز را به او می آموزند و برای آن او را می زنند. هرگاه وضو و نماز را آموخت، خداوند والدینش را مشمول رحمت خود می کند.

این روایت مراحل شروع آموزش نماز را از مبانی اعتقادی آن آغاز می کند، یعنی این مبانی زمینه ساز آموزش نماز کودک تا چهار سالگی است. مرحله بعدی وقتی است که کودک قدرت تشخیص دست چپ و راستش را دارد و این سن پنج سالگی معرفی شده است. به او در این سن سجده کردن را که اصل این عبادت است می آموزند. مرحله سوم از شش سالگی شروع شده که صورت نماز را یک سال تمرین می کند. سپس با تمام شدن هفت سالگی، علاوه بر صورت نماز، شستن دست و صورت را هم بر تمرینات او می افزایند. بالاخره در مرحله نهایی، به کودکی که چهار سال به تمرین اعمال و حرکات نماز پرداخته، آموزش کامل وضو و نماز داده می شود و او را برای ترک این کار مؤاخذه می کنند و ممکن است در صورت لزوم از تنبیه بدنی هم استفاده کنند و به این صورت این عبادت، عادتی پایدار در کودک خواهد شد.

پی نوشت: ابراهیم /۴۰

منبع: تبیان

تاثیر نماز بر شادابی جسم و روح

admin — Wed, 06 Aug 2008 12:47:05 +0000

عبادت و نیایش در همه ی ادیان و مذاهب وجود دارد، نماز ،روزه قربانی و……

از زیباترین و بهترین نیایشها نماز می باشد در حقیقت نماز بهترین وسیله ی سخن گفتن میان خالق و مخلوق است. نماز به عنوان یک عبادت با تمام شرایط و مقدماتش آثار و محسنات فراوانی دارد .

مطلب زیر به یکی از محسنات و آثار این نوع عبادت زیبا می پردازد:

تاثیر نماز بر شادابی جسم و روح

پیامبر اکرم (ص) می فرماید:

” مؤمن ، شوخ و لبخند بر دهان است و منافق بد خلق و گره بر ابرو.”

امروزه ضرب المثل ایرانی “خنده بر هر درد بی درمان دواست ” مصداق کاملاً علمی پیدا کرده است.

دانش پزشکی در قرن حاضر به وضوح می داند، اشخاصی که اصطلاحاً یک لب و هزار خنده گفته می شوند، نسبت به آنان که به اصطلاح با خودشان نیز قهرند و نسبت به زندگی بد بین و عبوس هستند، بسیار کمتر دچار بیماری های جسمی و روانی می شوند.

به این ترتیب هر عاملی که شادابی را به انسان هدیه کند، در واقع به سلامتی جسم و روان او کمک کرده است. اما نکته بسیار مهمی که دانش طب به بشر آموخته است، این مطلب است که شادابی و افسردگی انسان پیش از آنکه تحت کنترل و اراده او باشد، زیر فرمان تغییرات مواد شیمیایی در سلسله اعصاب مرکزی انسان است.

از جمله این مواد شیمیایی ” دوپامین ” را می توان نام برد که افزایش آن در بدن سبب می شود، انسان بدون اراده دچار ناراحتی گردد و کاهش این ماده نیز سبب شادی غیر ارادی انسان خواهد شد.

به عنوان مثال، عصبانیت و ناراحتی غیر ارادی و بدون علت صبحگاهی، که حالت شدید آن به عنوان ملانکولی یا همان مالیخولیا ( افسردگی درون زاد صبحگاهی) شناخته می شود، در اثر تغییرات و کم و زیاد شدن همین مواد شیمیایی به وقوع می پیوندد.

از دیگر مواد شیمیایی داخل بدن که به طور غیر ارادی سبب شادی انسان می شود و به او شعف و نشئه بی نظیر می بخشد ، ماده ای به نام “ کورتیزول ” است که میزان آن در داخل بدن انسان در ساعات سحرگاهی به شدت افزایش می یابد و در صورت بیدار بودن انسان در این ساعات، لذت و شعف سرمست کننده ای به او دست می دهد که بی شک بر زندگی او در تمام طول روز تأثیر گذار است.

افزایش کورتیزول در ساعات اول صبح و ارتباط آن با سرخوشی صبحگاهی که امروزه از مسلمات پزشکی است، در واقع توجیه قابل توجهی است بر همه مضامینی که در فرهنگ و ادب و عرفان پیرامون “اسرار سحر” معرفی می شوند.

در اشعار خواجه شیرین سخن شیراز، حضرت حافظ، موارد بسیاری را می توان یافت که نشان می دهد به سرخوشی و شادابی سحرگاهی و تأثیر آن در زندگی انسان توجه شده است.

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ

از یمن دعای شب و ورد سحری بود

ضرب المثل ایرانی مشهور که منسوب به بزرگمهر می باشد، یعنی: “سحر خیز باش تا کامروا باشی” نیز اشاراتی نغز به تأثیر بیداری صبحگاهی بر زندگی شادکامانه و سعادت آمیز دارد.

به این ترتیب واضح است، امر واجب نماز صبح با ارزانی داشتن بیداری صبحگاهی به انسان، تقدیم کننده شادابی به جسم و روان او می باشد و یک نتیجه مهم این شادابی، سلامت جسم و روان خواهد بود .

صبح خیزی و سلامت طلبی چون حافظ

هرچه کردم همه از دولت قرآن کردم

نویسنده : دکتر مجید ملک محمدی

مطالب مرتبط:پیشگیرى از افسردگى با نماز صبح

۷ روش برای کاهش افسردگی و تجدید شادابی

علم پزشکی و علم دین هم پایه اند

دینداران، سالم‌ترند

تأثیر نماز بر بیماری آسم

منبع: http://www.tebyan.net*

تأثیر نماز در پیشگیری از خودکشی

admin — Wed, 06 Aug 2008 12:44:55 +0000

تأثیر نماز در پیشگیری از خودکشی

(واستعینوا بالصبر و الصلوة …) سوره مبارکه بقره/ آیات شریف ۴۴۵ و ۱۵۳

قدمت “خودکشی” به اندازه قدمت خود انسان است. در سراسر تاریخ مکتوب بشر، به اقدام انسان برای از میان بردن خود اشاره شده است که از آن جمله می توان به داستان خودکشی “آژاکس” در ایلیاد هومر اشاره کرد. (۱)

تقریباً هیچ جامعه ای را نمی توان یافت که اقدام به خودکشی در آن به وقوع نپیوندد. توجه کنید که “اقدام به خودکشی” با “خودکشی موفق” تا حدودی متفاوت است، به عنوان مثال ثابت شده است که خودکشی های جدی و مصمم که معمولاً از روش های جدی و خشونت آمیز(مثل پرت کردن خود از ساختمان های مرتفع، حلق آویز کردن، بریدن رگ یا استفاده از گلوله و …) صورت می گیرد، عمدتاً در مردها و در سنین بالا و با موفقیت به وقوع می پییوندد.

در عوض “اقدام به خودکشی” به شیوه تهدید آمیز یا نمایشی و با استفاده از روش های کم خطرتر مثل مصرف دارو، بیشتر در خانم ها و در سنین جوانی شایع است و کمتر به موفقیت می انجامد. هر چند که در موارد تهدید و اقدام نمایشی به خودکشی نیز باید مسئله را کاملاً جدی گرفت، چرا که ۷۰ تا ۸۰ درصد کسانی که خودکشی موفق می کنند، قبلاً نیت خود را با کسی در میان گذاشته اند که البته مورد توجه قرار نگرفته است. (۲)

در هر صورت آن چه که برای ما مهم است، دلایل اقدام به خودکشی یا خودکشی موفق است که عمدتاً به سه گروه تقسیم می شوند:

۱- زمینه هایی روانی

۲- زمینه های اجتماعی

۳- بحران های شخصی و اتفاقاتی که ایجاد فشار روانی می کنند. (۳)

درباره زمینه روانی، یک بررسی آماری در آمریکا پیرامون خودکشی نشان داده است که: ۷۲ درصد خودکشی های موفق به علت بیماری افسردگی، ۱۳ درصد به علت اعتیاد به مصرف الکل، ۸ درصد به علت سایر بیماری های روانی و ۷ درصد بدون هیچ زمینه قبلی یا بیماری روانی خاص به وقوع پیوسته اند. بررسی های مشابه وجود اختلالات شخصیت توأم با اعتیاد به الکل یا مواد مخدر را در اقدام کنندگان به خودکشی و کسانی که موفق به خودکشی می شوند نشان می دهد.

اما از جمله زمینه های اجتماعی مؤثر در خودکشی، انزوای اجتماعی (ناشی از پیری، بازنشستگی، تغییر منزل و گسستن پیوند از خانواده و …) است؛ به عنوان مثال آسیب پذیرترین گروه، مردان پیری شناخته شده اند که بازنشستگی از کار، تقلیل روابط اجتماعی و کم شدن یا از دست دادن درآمد در آنها باعث ایجاد احساس از دست دادن موقعیت در جامعه و فقدان هدف در زندگی فردی شده است که ممکن است منجر به احساس بی ارزشی و افسردگی گردد و در نهایت به خودکشی منجر شود.

در میان بحران های شخصی (سومین گروه) نیز فشارهای روانی ناشی از داغدیدگی، فشار مالی و قانونی و وجود بیماری در خانواده حائز اهمیت بیشتری شناخته شده اند. (۴)

با مرور کلی و گذرایی که بر عوامل ایجاد خودکشی انجام دادیم، نقش “نماز” در تخفیف یا از بین بردن کامل هر یک از عوامل قابل بررسی است. درباره تأثیر ایمان و “نماز” بر زمینه های روانی، می توانیم به تأثیر عمده نماز در زدودن افسردگی و ایجاد امید و انگیزه زندگی در افراد اشاره نمود و این غیر از عوامل درونی و ناقل های عصبی شیمیایی ضد افسردگی است که توسط نماز فعال می شود و ما در” تاثیر نماز بر کاهش افسردگی” از این مجموعه مقالات بدان اشاره نموده ایم.

به علاوه واضح است که نمازگزار واقعی با “می و افیون” (که عوامل محرک دیگری در تحریک به خودکشی هستند)، میانه ای ندارد. در مورد تاثیر نماز بر رفع اختلالات شخصیت نیز در آینده طی چند نکته سخن خواهیم گفت.

در زمینه های اجتماعی از جمله انزوای سالخوردگان نیز تأثیر نماز نمود بارزی دارد، دیدگاه معنوی و آخرت گرای نمازگزار سبب می شود که به دوران پیری خویش، به عنوان فرصتی برای تجدیید میثاق با پروردگار خویش و توبه و رهایی از گناهان بنگرد و درست به همین دلیل است که پای ثابت مسجد های ما را پیران و خردمندان تشکیل می دهند.

گو این که جامعه اسلامی و نمازگزار روابط توأم با احترام و ارزش را با این گروه افراد به واسطه سابقه اسلامی شان از ضروریات می داند.

اما در بعد بحران های شخصی، مثلا در مورد داغدیدگی، باز هم دیدگاه معادنگر و تکرار “مالک یوم الدین” توسط نمازگزار او را به طور کلی، حتی از فکر خودکشی نیز دور می سازد، چرا که دیدگاه معادنگر نمازگزار، سخن مولای متقیان جهان حضرت علی (ع) را به یاد می آورد که فرمودند: “گمان کنید این شخصی که مرده است، به مسافرتی دور و دراز رفته است و اگر روزی او از سفر باز نگردد، شما برای دیدارش به همان سفر دور و دراز خواهید رفت.”

به این ترتیب واکنش نشان دادن در مقابل داغدیدگی و سایر بحران های شخصی، آن هم به شکل خودکشی در مورد مسلمان نمازگزار به کلی بعید به نظر می رسد. به خصوص که “صبر و صلوة” قدرتمندترین دستاویزهای انسان در بحران های زندگی به حساب می آیند.

به قول رهبر عظیم الشان انقلاب:

“انسان در هر شرایطی به نماز محتاج است و در عرصه های خطر محتاج تر”.

نویسنده : دکتر مجید ملک محمدی

پی نوشت:

(۱) روانپزشکی لینفوردـ رئیس: مقاله اختلال های خلقی ـ ترجمه دکتر لون داویدیان، ص ۲۵۴

(۲) همان منبع ص ۲۵۷

(۳) همان منبع ص ۲۵۸

(۴) همان منبع ۲۵۸

*مطالب مرتبط:

تاثیر نماز بر کاهش اضطراب

تأثیر نماز بر ایمنی حواس

تاثیر نماز بر کاهش افسردگی

تاثیر نماز بر شادابی جسم و روح

منبع: تبیان