گل نرگس Narcissus &#187; رهیافتگان

شهید محلاتی از زبان فرزند؛

admin — Sat, 21 Feb 2009 20:06:22 +0000

سلام

این مصاحبه را با احمد محلاتی، فرزند شهید محلاتی انجام دادم که به صورت خبر در آمده، مردی بسیار دوست داشتنی بود و از پدرش مطالب ناگفته زیادی داشت.

می گفت یک شبه که ساواکی ها به خانه مان آمده بودند، شروع کردند به جستجو در وسایل پدرم و نوشتن لیست وسایل ممنوعه؛ از یک شروع کردند کتاب ، رساله و همینطور ادامه دادند تا ۲۰ ، جلوی عدد بیست نوشتند عکس خمینی، با خنده گفتم نگاه کنید امام اینا هم نمره اش بیست است. عصبانی شدند و مرا از اتاق بیرون کردند.

شهید محلاتی از زبان فرزند؛

شهید محلاتی نقش موثری در شکستن سکوت علما در برابر ظلم طاغوت داشت

رسا، سرویس سیاسی ـ فرزند شهید محلاتی گفت: فعالیت ها و مبارزات شهید محلاتی، خارج از خانه، هیچگاه مانع خوش اخلاقی ایشان در خانه نبود.

احمد محلاتی، فرزند حجت الاسلام و المسلمین شهید حاج شیخ فضل الله محلاتی(ره)، در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری رسا گفت: فعالیت ها و مبارزات خارج از خانه، هیچگاه مانع خوش اخلاقی ایشان در خانه نبود.

وی در ادامه افزود: زندگی ایشان در دو بعد داخل خانه و خارج از خانه قابل بررسی است.

فرزند شهید محلاتی تصریح کرد: شهید محلاتی با وجود فعالیت های فراوان و مسؤولیت های سنگینی که در مبارزه بر ضد طاغوت داشت، در داخل خانه بسیار خوش اخلاق بود. و شوخی و لبخند ایشان در خانواده و بگو و بخند ایشان تا جایی که شرع اجازه می داد در فامیل مثال زدنی بود.

وی تأکید کرد: شهید محلاتی مصداق بارز حدیث «بشره فی وجهه و حزنه فی قلبه» بود. و هیچ چیز مانع خوش برخوردی و رفتار محبت آمیز ایشان با خانواده نمی شد.

احمد محلاتی ابراز داشت: فعالیت ها و خستگی ناپذیری ایشان همراه با انگیزه و تلاش فراوان موجب شده بود تا دوستانشان به وی «موتور العلما!» بگویند، چون وی واقعاً خستگی ناپذیر بود؛ ایشان در روز چهارده تا شانزده ساعت کار می‌کرد و دیگران را نیز به تحرک وا می داشت.

وی بیان داشت: ایشان مبارزه را در سن هفده سالگی با عضویت در گروه فدائیان اسلام آغاز کرد و در سن هجده سالگی بر ضد جریان دفن رضاشاه در قم سخنرانی کرد.

فرزند شهید محلاتی خاطر نشان کرد: ایشان نقش زیادی در جمع آوری اطلاعیه ها و شکستن سکوت علما در برابر ظلم طاغوت داشت و همه کارها را برای رضای خدا انجام می داد. همیشه نام علما و بزرگان را در ابتدای اطلاعیه ها و اعلامیه ها به نیکی می نوشت و در پایان می نوشت: «الاحقر فضل الله محلاتی».

وی اضافه کرد: زندگی ایشان همیشه در سختی و رنج بسیار بود و ایشان یا ممنوع الخروج بود یا ممنوع المنبر؛ وی بیش از سی بار قبل از انقلاب از سوی ساواک دستگیر شد. و هیچگاه دستگیری ایشان موجب نمی شد تا از کسی توقع داشته باشد یا طلب چیزی کند.

گفتنی است، روز اول اسفند ماه ۱۳۶۴، هنگامی که شهید محلاتی با جمعی از نمایندگان مجلس و مسؤولان قضایی کشور، با هواپیمای مسافربری عازم جبهه بودند، مورد هدف دو فروند جنگنده رژیم بعثی عراق قرار گرفت و همه سرنشینان آن، از جمله شهید محلاتی به درجه رفیع شهادت نائل آمدند.

جهت ارج نهادن به فداکاری های روحانیان در طول دوران مبارزه در طول هشت سال دفاع، این روز به نام روز «روحانیت و دفاع مقدس» نامگذاری شد.

همنوا با اربعین

admin — Sun, 15 Feb 2009 22:24:14 +0000

همنوا با اربعین

«خاطره ای از مقام معظم رهبری » شهیدی که زیر آفتاب مانده بود

خاطره ای از مقام معظم رهبری: در یکى از همین روزهایى که ما در خطوط جبهه حرکت مى‌کردیم، یک نقطه‌اى بود که قبلا دشمن متصرف شده بود، بعد نیروهاى ما رفته بودند آن‌جا را مجددا تصرف کرده بودند، بنده داشتم از این خطوط بازدید مى‌کردم و به یگان‌ها و به سنگرها و به این بچه‌هاى عزیز رزمنده‌امان سر مى‌زدم، یک وقت دیدم یکى دو تا از برادران همراه من خیلى ناراحت، شتابان، عرق‌ریزان، آشفته، آمدند پیش من و من را جدا کردند از کسانى که داشتند به من گزارش مى‌دادند که یک جمله‌اى بگویم، دیدم که این‌ها ناراحتند گفتم چیه؟ گفتند که بله ما داشتیم توى این منطقه مى‌گشتیم، یک وقت چشم‌مان افتاده به جسد یک شهیدى که چند روز است این شهید بدنش در زیر آفتاب این‌جا باقى مانده.

من به شدت منقلب شدم و ناراحت شدم و به آن برادرانى که مسؤول بودند در آن خط و در آن منطقه، گفتم سریعا این مسأله را دنبال کنید، جسد این شهید را بیاورید و جسد شهداى دیگر را هم که در این منطقه ممکن است باشند جمع کنید. اما در همان حال در دلم گفتم قربان جسد پاره پاره‌ات یا اباعبدالله، این‌جا انسان مى‌فهمد که به زینب کبرى چقدر سخت گذشت، آن وقتى که خودش را روى نعش عریان برادرش انداخت، و با آن صداى حزین، با آن آهنگ بى‌اختیار، کلمات را در فضا پراکند و در تاریخ گذاشت فریاد زد «بابا المظلوم حتى قضا، بابا العطشان حتى ندا» پدرم قربان آن کسى که تا آن لحظه‌ى آخر تشنه ماند و تشنه‌لب جان داد.

بیانات در خطبه‌هاى نماز جمعه ۰۴/۰۶/۱۳۶۷

منبع: پایگاه خبری نخلستان

لینک دانلود اصلی

لینک دانلود فرعی

شهید محمدرضا شفیعی

admin — Sat, 20 Dec 2008 22:27:38 +0000

شهید محمدرضا شفیعی

پنج شنبه ای که گذشت همایش بزم عرشیان با حضور ششصد نفر از هیئت امنای هیئت های انصار المهدی از سراسر کشور در حسینیه شهدا قم برگزار شد. من هم برای تهیه خیر به مراسم رفتم؛ در این مراسم حاج حسین کاجی، جانباز شیمیایی و یکی از بازماندگان دوران دفاع مقدس به ذکر خاطره ای از دوست همرزمش شهید محمد رضا شفیعی پرداخت.

که آن را برای شما نقل می کنم:

شهید محمدرضا شفیعی چهارده ساله بود که عزم جبهه کرد ولی چون سنّش کم بود قبولش نمی کردند. بالأخره یک روز خودش شناسنامه اش را یکسال بزرگتر کرد و به آرزویش رسید.

وقتی به مادرش گفت می خواهم به جبهه بروم ، مادرش گفت: من نمیگم نرو ، اما تو هنوز بچه ای ، پدر که نداری من را تنها نذار. محمد رضا گفت: مادر من کی هستم. خدا با شماست.

دفعه ی آخری که راهی جبهه بود نوزده سالش بود ، کلی شیرینی و انگشتر و تسبیح خریده بود. مادر به او گفت: مادر چرا این چیزها را خریدی ؟ فردا زندگی میخوای. خونه میخوای. گفت: مادر خانه من یک متر جاست که آماده هم هست. نه آهن میخواد و نه سفید کاری.

بعد هم یک بیت شعر خواند:

خوش آن روزی که در سنگر بمیرم / نه آن روزی که در بستر بمیرم

وسایلش را برداشت و رفت.

چند شب بعد از شب عملیات مادرش خوابی می بیند. مادر می گوید خواب دیدم که محمد رضا با لباس سبزی از در وارد شد. گفتم: مادر جان چرا به این زودی آمدی؟ گفت: آمدم شما را از چشم به راهی در بیاورم. باید زود برگردم.

شب بعد نیز مادر دوباره خواب محمدرضا را دید. خواب دید محمد رضا با یک دسته گل بزرگ وارد خانه شد. اما همین که به جلوی مادر رسید و دسته گل را زمین گذاشت حالت بقچه مانند شد. محمد رضا به مادر گفت: مادر برایت هدیه آوردم.

بعد از این خواب ها بود که خانواده محمد رضا متوجه شدند در شب عملیات کربلای ۴ تیر به شکم محمد رضا خورده و مجروح شده. همرزمش نتوانسته بود او را به عقب برگرداند و همانجا مانده بود. فردا صبح که رفته بودند او را بیاورند ، او را پیدا نکرده بودند.

بعدها خانواده فهمیدند که محمد رضا را اسیر کرده اند. یازده روز در اسارت زنده بوده و در نهایت به خاطر جراحتش زیر شکنجه ی بعثی ها به شهادت رسیده و همانجا در کربلا دفنش کرده اند.

به نقل دوستانش وقتی او را اسیر می کنند ، می گویند که به امام توهین کن و او با همان حال زخمی می گوید: مرگ بر صدام. آنها نیز با لگد به دهان او می کوبند و دندانش می شکند.

وقتی بعد از شانزده سال جنازه ی محمد رضا را سالم از خاک در آورده بودند صدام گفته بود این جنازه نباید به این شکل به ایران برود. پیکر پاک محمد رضا را سه ماه در آفتاب گذاشتند تا شناسایی نشود ، ولی جسد سالم مانده بود. حتی روی جسد پودر مخصوص تخریب جسد ریختند که خاصیتش این بود که استخوان های جسد هم از بین می رفت ولی باز هم جسد سالم مانده بود. وقتی گروه تفحص جنازه ی محمد رضا را دریافت می کردند سرهنگ عراقی که در آنجا حضور داشته گریه می کرده و گفته: ما چه افرادی را کشتیم !

وقتی که همرزم شهیدم را دفن می کردم به مادرش گفتم : « شما می دانید چرا بدن او سالم است؟ » گفت: « از بس ایشان خوب و با خدا بود. »

حاج حسین کاجی در پایان گفت: « راز سالم ماندن ایشان در چهار چیز است: هیچ وقت نماز شب ایشان ترک نمی شد ؛ مداومت بر غسل جمعه داشت ؛ دائما با وضو بود و اینکه هر وقت زیارت عاشورا خوانده می شد ، ما با چفیه هایمان اشکمان را پاک می کردیم ولی ایشان با دست اشکهایش را می گرفت و به بدنش می مالید و جالب اینکه جمعه وقتی برای ما آب می آوردند ایشان آب را نمیخورد و آن را برای غسل نگه می داشت. »

ذکر یا حسین (ع)

admin — Wed, 17 Dec 2008 10:05:54 +0000

ذکر یا حسین (ع)

زمان به سرعت می گذشت و موقع نماز ظهر فرا رسید. برای خواندن نماز، بچّه ها خودشان را آماده می کردند که ناگهان من متوجّه یک نوجوان شانزده ساله بسیجی شدم که به شدّت می لرزید. ابتدا فکر کردم که بر اثر اصابت گلوله توپ موجی شده است، امّا کمی جلوتر که رفتم دیدم تمام پهنای صورتش خیس است و در حال خواندن نماز است. مدّتی به چهره اش خیره شدم به نظرم خیلی بزرگ تر از سن و سال خود نشان می داد تا به حال کسی را در این حالت ندیده بودم. او پس از خواندن نماز با حالتی مصمّم به سمت خاکریز سنگر خود رفت، در چشمانش چیزی بود که من را مجذوب خود ساخته بود. در حال دور شدن از او بودم که ناگهان صدای سوت خمپاره ای را از پشت سر شنیدم، خمپاره درست کنار رزمنده نوجوان بسیجی به زمین خورد و زمانی که به بالای سرش رسیدم داشت ذکر یا حسین (ع) یا حسین علیه السّلام می گفت.

منبع: روزنامه جمهوری اسلامی،۷۹/۷/۲۴

جواز شهادت

admin — Mon, 01 Dec 2008 16:38:14 +0000

جواز شهادت

حاجی عاشق شهادت بود. کربلای چهار هم گذشته بود و او هنوز شهید نشده بود! بعد از عملیات تقریباً دیگر با کسی صحبت نمی کرد. انگار از شهادت خود مأیوس شده بود. شاید هم در سکوت طولانی اش به این معما فکر می کرد. او گفته بود: هر نماز و دعایی که اگر کسی بخواند شهید می شود، خواندم، هر دعایی، هر ذکری، حتی در اواخر شنیدم اگر کسی ازدواج کند و به جبهه بیاید شهید می شود، من به خاطر شهادت ازدواج کردم، ولی نمی دانم چرا شهید نشدم!» به یاد دارم وقتی از طرف فرمانده ی لشکر دستور آمادگی برای عملیات را شنید قرارش را از دست داد. شب عملیات کربلای پنج بود، درست شب شهادت حضرت زهرا(س). دقایقی بیشتر به اعلام رمز عملیات باقی نمانده بود. نیروها پشت خاکریز زیر لب ذکر می گفتند و از خداوند توان و قدرت می طلبیدند. حاجی درون سنگر فرماندهی نشسته بود و در آن طرف بی سیمچی ها در تلاش بودند. یکی با گروهانها تماس می گرفت و از آخرین وضعیت آمادگی بچه ها می پرسید، دیگری از محور، وضعیت خط دشمن را سئوال می کرد و آن یکی با فرمانده ی لشکر تماس داشت. در همان حال حاجی یکی از بچه ها را که تازه مداح شده بود صدا زد. انگار مثل کسی که گمشده ای را پیدا کرده باشد گفت: شنیده ام که مداحی هم می کنی؟ – نه حاج احمدآقا، ما که سعادت نداریم. - بخوان عیبی نداره، هرچی بلدی بخوان. – آخر… با اصرار زیاد حاج احمد مجلس روضه خوانی خانم فاطمه زهرا(س) بر پا شد؛ چه مجلسی! شب شهادت حضرت زهرا(س)، آن هم در چند متری دشمن! بی سیمچی ها همچنان در تلاش بودند و حاجی هم غرق گریه. انگار اشعار با تار وپود وجودش بازی میکردند…

وقتی که باغ می سوخت، صیاد بی مروت

مرغ شکسته پر را، در آشیانه می زد…

با هر بند از این اشعار بند دل او پاره می شد. حاجی آنقدر گریست که بعد معلوم شد همان شب جواز بهشت را از دست فاطمه زهرا(س) گرفته است. صبح، بعد از آن پیروزی درخشان حاجی سرتاسر خاکریز را رفت؛ به تک تک بچه ها سر زد، در آخر هم خمپاره ای در پیش پایش منفجر شد و او را به باغ سبز شهادت برد ولی از او فقط دو ساق پای سالم به جا ماند. / به نقل از محمد تقی فخر روحانی

تصویری شفاف از اسلام در اروپا

admin — Wed, 12 Nov 2008 15:00:18 +0000

گزارش خواندنی از تازه مسلمانان فرانسوی

تصویری شفاف از اسلام در اروپا

«جنیفر»، دختری فرانسوی است که با ادای شهادتین در روی یک کشتی آن هم در هوایی نامساعد، به اسلام گروید. او در خلال سفری که برای کمک به آفریقایی‌ها انجام می‌داد، پس از چند جلسه گفت‌وگو با برخی مسلمانانی که در راهش قرار گرفتند، به این دین علاقه‌مند شد. آنها تصاویری منفی را که غالبا در مورد اسلام و از طریق زنان محجبه برای مخدوش ساختن اسلام عرضه می شود را به چالش می‌کشند.

بر پایه آمار رسمی از حدود ده سال پیش تاکنون، بیش از پنجاه هزار نفر در فرانسه به اسلام گرویده‌اند که به گفته «دلیل بوبکر»، مدیر مسجد پاریس، تنها در مسجد او سالانه بیش از چهارصد تا پانصد نفر به دین اسلام مشرف می‌شوند.

ماهنامه «لومند مذاهب» در شماره جدید خود، مطلبی جالب را به اسلام گرویدن فرانسویان اختصاص داده است که در آن همچنین به نقل خاطرات و چگونگی اسلام آوردن آنها نیز اشاره شده است. این نشریه درباره تغییر دین این افراد به برخی دلایل از جمله جستجوی ارزش‌های معنوی، سپس شناخت خویشتن، دلایل سیاسی، تأثیر زناشویی و غیره اشاره دارد.

این نشریه به نقل از یکی از پژوهشگران در این زمینه می‌نویسد: گرویدن به دین جدید را نباید با بنیادگرایی در هم آمیخت. هدف اصلی آنها این است که احساس خوبی داشته باشند و بهتر شوند، مسئولانه‌تر زندگی کنند، شکوفاتر باشند و خردمندانه ادامه دهند و چنین چیزی نزد جوانان که احساس شدید نیاز به هدایت و راهنمایی دارند، مؤثر است.

ماهنامه لوموند مذاهب می‌نوسید: «جنیفر»، دختری فرانسوی است که با ادای شهادتین در روی یک کشتی آن هم در هوایی نامساعد، به اسلام گروید. او در خلال سفری که برای کمک به آفریقایی‌ها انجام می‌داد، پس از چند جلسه گفت‌وگو با برخی مسلمانانی که در راهش قرار گرفتند، به این دین علاقه‌مند شد.

خود او می‌گوید: بناگاه گویی که اتفاقی برایم افتاده باشد. بسیار وحشت‌زده شده بودم، اما یک قدرت برتر، هدایت امور من را بر عهده گرفت.

به نوشته این نشریه، این خانم ۲۸ ساله که پیشتر اصلا به مخیله‌اش چنین چیزی راه نیافته بود، بناگاه به اسلام روی می‌آورد و بدون هیچ مقدمه‌ و آمادگی شهادتین می‌گوید؛ این رخداد برای وی که تا پیش از این دینی نداشت،‌ به منزله یافتن گمشده‌ای بود.

او پس از بازگشت به فرانسه شروع به تحقیق و کسب اطلاعات در مورد اسلام می‌کند و در موسسه اروپایی علوم اسلامی به فراگیری زبان عربی می‌پردازد و در آنجا با همسر آینده‌اش که مسلمان است، آشنا می‌شود و ۳ هفته بعد نیز با هم ازدواج می‌کنند.

این نشریه در همین زمینه به موضوع حجاب پرداخته، می‌نویسد: او درباره حجاب از خود نپرسید. در حین سفر به تونس به کتابی برمی‌خورد که در آن، اجباری بودن حجاب را کمرنگ جلوه داده بود، اما او خود می‌گوید: من کتاب را بسیار جانبدارانه دیدم. مسأله این است که یا چیزی را می‌پذیریم یا نه، اما اگر پذیرفتیم، باید درست به آن رفتار کنیم.

به این ترتیب امروز جنیفر لباسی مانند مسلمانان می پوشد و در یک موسسه آموزش زبان عربی شغل دستیار مدیریت را انتخاب کرده است و به این ترتیب در معرض از دست دادن شغلی نیز قرار ندارد.

این نشریه می‌افزاید: جنیفر، یکی از موارد استثناست که حاضرند اعتقادات خود را آشکارا نمایش دهند، زیرا این قبیل افراد، بسیار زیر ذره‌بین هستند و چند ماه تحقیق درباره آنها این واقعیت را تأیید می‌کند.

این ماهنامه به بدبینی که نسبت به این افراد نزد تندورهای اسلامی وجود دارد، اشاره می‌کند و می‌افزاید برای هر صحبتی باید ابتدا جلب اعتماد کرد و این امر نیز هرگز به سادگی به دست نمی‌آید. سنتی‌ها و بنیادگرایان یا آنهایی که به این گروه‌ها نزدیکند و زنانشان نقاب به چهره می‌زنند و سلفی‌هایی که به مانند زمان پیامبر لباس می‌پوشند، در ابتدا هر تماسی با آنها را رد می‌کنند.

این نشریه به نتایج تحقیقاتی که پژوهشگران در این مورد انجام داده‌اند، اشاره می‌کند و می‌نویسد: بیش از ۶۰ هزار فرانسوی به اسلام که دومین دین فرانسه به شمار می‌رود،‌ گرویده‌اند. آنها تصاویری منفی را که غالبا در مورد اسلام و از طریق زنان محجبه برای مخدوش ساختن اسلام عرضه می‌شود، به چالش می‌کشند؛ اگر چه آنانی که به اسلام گرویده‌اند غالبا احساس مطرود شدن می‌کنند، اما با این حالبی شترشان هنوز احساس می‌کنند در فرانسه به سر می‌برند.

یکی از این تحقیقاتی که روی ۱۹۱ فرانسوی مسلمان شده، از جمله ۱۱۹ زن که در سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ صورت گرفته، به انگیزه آنها در تغییر دین پرداخته و می‌نویسد، دلیل اصلی آنها جستجوی ارزش‌های معنوی، سپس شناخت خویشتن، دلایل سیاسی، تأثیر زندگی زناشویی، مخالفت خانوادگی و… بوده است.

بیشتر تازه‌گرویدگان به اسلام، از پیش دارای علایقی به دیگر مذاهب و فلسفه بوده‌اند. همچنین انتظارات آنها از دین جدید بسیار بالاست. در یکی از پژوهش‌هایی که «آیده کلکی» زیر نظر «فرهاد خسرو خاور» انجام داده، به این موضوع اشاره شده است.

وی این بررسی را روی حدود چهل نفر از تازه‌گرویدگان در سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷ انجام داده و می‌گوید: «گرویدن به دین جدید را نباید با بنیادگرایی ادغام کرد. امروز این افراد به این دلیل به اسلام می‌گروند تا احساس خوبی داشته باشند و بهتر شوند، مسئولانه‌تر زندگی کنند، شکوفاتر باشند و خردمندانه ادامه دهند. جالب اینجاست که این روش جواب می‌دهد…» از سوی دیگر، جوانان نیز احساس شدید به چیزی که آنها را در یافتن مسیر کمک کند، نیاز دارند.

منبع: تابناک

گفتگو با یک تازه مسلمان

admin — Sun, 02 Nov 2008 14:13:54 +0000

گفتگو با یک تازه مسلمان

از زامبیا تا قم

پرسیدم اسمتان چیست؟ نگاهی مهربان به من کرد و گفت: به خاطر عواقبی که برایم دارد و خطرات جانی مجبورم اسم دومم را بگویم؛ من محمد عبدالعزیز هستم اهل زامبیا و ۲۹ ساله.

زامبیا کجا؟ قم کجا؟ از زامبیا تا قم! از مسیحیت تا اسلام! از خدمت در کلیسا تا سکونت در حوزه علمیه! جالب است نه؟ جالب‌تر هم می‌شود وقتی می‌بینی در جاده مسیحیت تا اسلام سری هم به مارکسیسم و ضدیت با دین زده است! در این کشاکش روزی به این نتیجه می‌رسد که فیزیک هسته‌ای بخواند تا بتواند بمبی بسازد تا دین را از کره زمین محو کند! روزی که این فکر به ذهنش خطور کرده بود گوشواره به گوش داشت و موهایش را با مدلی عجیب و غریب آرایش کرده بود؛ آن روزها معتقد بود که دین مایه بدبختی و خونریزی است و باید از بین برود! اما امروز پس از تجربه‌ها و پژوهش‌های عمیق به این نتیجه رسیده است که: «اگر کسی مقایسه کرد و در نهایت نفهمید که اسلام حقیقت است خیلی جای تعجب دارد». یکی از دوستان بعد از مصاحبه می‌گفت: با شنیدن حرف‌های محمد فکر می کنم که حافظ این شعر را برای دین اسلام گفته است که «آن‌چه خوبان همه دارند تو یک‌جا داری».

آقای عبدالعزیز شما چند سال سن دارید؟ ابتدا چه دینی داشتید؟ و چه شد که مسلمان شدید؟

عبدالعزیز: من ۲۹ ساله هستم اهل زامبیا (جنوب آفریقا) هستم و مسیحی کاتولیک به دنیا آمدم؛ من در یک خانواده مذهبی و معتقد کاتولیک بزرگ شدم.

خانواده شما خیلی مذهبی بودند؟

عبدالعزیز: بله به حدی که از همان بچگی ما را به کلیسا می‌بردند اصلاً قرار بود من کشیش بشوم و خواهرم راهبه بشود. قبل از شروع مدرسه (grade one) حدوداً در سن ۶ سالگی من جزو آن دسته از پسربچه‌هایی بودم که در کلیسا خدمت می‌کردم. من از کوچکی یعنی از ۶ سالگی تا ۱۸ سالگی به کلیسا خدمت می‌کردم.

پس رابطه‌ خیلی تنگاتنگی با دین مسیحیت و کلیسا داشتید؟ نه؟

عبدالعزیز: بله به طوری که اصلاً تصور نمی‌شد که من کشیش نشوم و همه مطمئن بودند که من کشیش می‌شوم؛ البته خود من هم مطمئن بودم که کشیش می‌شوم. موقعی که برای مدرسه راهنمایی ثبت نام می‌کردند من به مدرسه خصوصی کاتولیک‌ها رفتم و آنجا ثبت نام کردم. در آنجا بعد از ۷ سال حکم کشیش بودنت را دریافت می‌کردی و رسماً کشیش می‌شدی.یعنی بعداز طی دو مرحله جونیا سمیناری و میجیا سمیناری رسماً کشیش می‌شدی. من در همان مرحله جونیا سمیناری یعنی حدوداً ۱۵،۱۶ سالگی دچار شک طبیعی این دوران شدم؛ چیزهایی که در مدرسه کاتولیک‌ها به ما یاد می‌دادند از دو جنبه برای من قابل پذیرش نبود: اول این‌که این آموزش‌ها و مفاهیم دینی با عقل سازگار نبود و دوم اینکه رفتار و گفتار کشیش‌نماها هماهنگ نبود و بین گفتار تا رفتار آن‌ها فرسنگ‌ها فاصله بود و تضاد وجود داشت.

مثلاً چه بحث‌هایی از «مسیحیت تحربف شده» و مبانی اعتقادی آن با عقل شما سازگار نبود؟

عبدالعزیز: مهمترین بحثی که با عقل سازگار نیست بحث “تثلیث” و ۳ خدایی در «مسیحیت تحریف شده» است. جالب اینجا بود وقتی که می‌خواستیم درباره این بحث‌ها سوال بپرسیم و یا انتقاد کنیم می‌گفتند باید اعتقاد داشته باشید و باید خیلی وارد این مسایل نشوید چرا که دین خیلی با عقل سازگار نیست و بعضی چیزها را باید از روی ایمان قبول کنید.

یعنی زیاد به شما اجازه نقد و پرسش را نمی‌دادند؟

عبدالعزیز: آنها فقط در محدوده قابل پذیرش خودشان اجازه سئوال می‌دادند؛ مثلاً اگر سئوال شما برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد موضوع باشد اجازه می‌دهند تا شما بپرسید اما اگر بخواهید نقد کنید به شما اجازه نمی‌دهند.

این که در گفتار و رفتار عده‌ای از روحانیون هر دینی تضاد و تناقض وجود داشته باشد یک امر طبیعی است و یکی از آفات و پاشنه آشیل‌های هر مکتب و هر دینی به شمار می‌آید. پس از این‌که تضاد در خود مبانی دینی «مسیحیت تحریف شده» و تناقض در گفتار و رفتار برخی روحانیی نماهای مسیحی شما را دچار شک و تردید کرد چه کار کردید؟

عبدالعزیز: وجود تضاد در مبانی اعتقادی «مسیحیت تحریف شده» و تناقض در رفتار و گفتارها شک و تردید مرا بسیار زیاد کرد و باعث شد تصمیم قاطعانه بگیرم که کشیش نشوم؛ به همین خاطر از کلیسا فرار کردم و به دانشگاه رفتم در دانشگاه خیلی از دین متنفر بودم. در دانشگاه تصمیم گرفتم پزشکی بخوانم تا بتوانم به مردم خدمت کنم چون‌که آن زمان هم که قصد داشتم کشیش بشوم می‌خواستم به مردم خدمت کنم. در دانشگاه استادهای ما لائیک و بی‌دین بودند؛ مثلاً استاد بیولوژی ما می‌گفت خدا وجود ندارد و دنیا با یک انفجار بزرگ به وجود آمده.

عجب شرایط متفاوتی! خوب بعد چه شد؟

عبدالعزیز: این شد که بخاطر تنفری که در من به وجود آمده بود و به خاطر شکی که نسبت به دین در من به وجود آمده بود به راحتی تحت تاثیر فضای دانشگاه و حرف‌های استادان قرار گرفتم و بی‌دین شدم؛ من هم گفتم خدا وجود ندارد و شروع به خواندن کتاب‌های مارکسیستی کردم. حدود سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ میلادی بود که در کنیا یک انفجار تروریستی توسط اسامه‌بن لادن صورت گرفت و سفارت‌خانه آمریکایی‌ها مورد حمله قرارگرفت؛ تنفرم از مسیحیت سر جای خودش بود که تنفر از اسلام هم اضافه شد.

وقتی شنیدم که بن لادن یک مسلمان است و این عملیات‌های تروریستی را انجام می‌دهد با خودم گفتم دین واقعا چیز بدی است و ملت‌ها را به جان هم می‌اندازد این شد که از اسلام هم به شدت متنفر شدم و تصمیم گرفتم بیشتر با روحیات مسلمان‌ها آشنا شوم تا بتوانم راه حلی برای از بین بردن دین در در کل جهان پیدا کنم.

پس تصمیم گرفتید به نبرد ادیان بروید، خوب بعد چه شد؟

عبدالعزیز: بله تصمیم گرفتم فیزیک هسته‌ای بخوانم تا بتوانم یک بمب هسته‌ای بسازم و مناطق و کشورهای دینی را با این بمب نابود کنم تا دنیا از شر دین خلاص شود این شد که برای شناختن مسلمان‌ها به یک مسجد رفتم و از آنها پرسیدم: قرآن دارید؟ آنها هم یک نگاهی به من که آن موقع بسیار ظاهر عجیبی برای خودم درست کرده بودم و گوشواره به گوش‌هایم آویزان بود انداختند و گفتند: مسلمانی؟ گفتم: نه! گفتند پس قرآن برای چه می‌خواهی؟ جواب دادم: می‌خواهم ببینم قرآن چیست و مسلمان‌ها چه جور آدم‌هایی هستند ولی آنها گفتند :متاسفیم ما به غیرمسلمان‌ها قرآن نمی‌دهیم.

به آنها گفتم:‌ آها! پس دین شما هم باطل است همان‌طور که مسیحیت باطل است چون اگر بر حق بود این‌قدر بسته عمل نمی‌کرد؛ آنها با شنیدن این حرف، مرا به یک مرکز اسلامی معرفی کردند به آن مرکز رفتم و با افرادی که آنجا بودند به بحث و گفت‌وشنود نشستم.؛ بعدها فهمیدم که همه افراد این مرکز اهل تسنن بوده‌اند.

در این مرکز اسلامی به شما قرآن دادند؟

عبدالعزیز: نه قرآن ندادند چون من مسلمان نبودم ولی کتاب‌های دیگری به من دادند.

چه کتاب‌هایی به شما دادند؟ کتاب‌های اهل تسنن؟

عبدالعزیز: بله در ابتدای کار کتاب‌های اهل تسنن را به من دادند اما در وسط کار مجبور شدند کتاب‌های فلسفی به من بدهند اما چون کتاب فلسفه نداشتند کتاب‌های مطهری و بهشتی را به من دادند. بعد من رفتم و وقتی این کتاب‌ها را خواندم دیدم که مطالبش خیلی عمیق است و خیلی حق است. خیلی تعجب کردم، گفتم اگر اسلام این است پس چرا چهره اسلام اینقدر بد هست؟

مثلاً کدام مباحث اسلامی را قبل از خواندن این کتاب‌ها بد می‌دانستید که چهره اسلام را بد می‌دیدید؟

عبدالعزیز: مثلاً حجاب را ضد حقوق زنان می‌دانستم ، جهاد را تروریسم می‌دانستم اما وقتی توضیحات آقای مطهری درباره جهاد در اسلام را خواندم به خودم گفتم اگر جهاد این باشد پس حق است و مردم حق دارند از خودشان دفاع کنند؛ آن‌گونه که آقای مطهری توضیح داده بود جنبه‌های دفاعی در جهاد بسیار پررنگ‌تر از جنبه تهاجمی بود و این برایم جالب و پذیرفتنی بود. کتاب های آقای مطهری حقانیت اسلام را به من ثابت کرد؛ البته من هنوز نمی‌دانستم که در اسلام تقسیم‌بندی‌هایی مثل شیعه و سنی وجود دارد و فکر می‌کردم همه مسلمانان‌ها یکی هستند؛ در هر حال این شد که رفتم و در همان مرکز اسلامی اهل تسنن مسلمان شدم؛ مسلمان شدن من خیلی برای آن‌ها عجیب و جالب بود و اصلاً فکر نمی‌کردند من به اسلام بپیوندم.

بعد من برای نماز به همان مسجد اهل تسنن می‌رفتم درحالی که نمی‌دانستم اهل تسنن چیست؟ و فقط می‌دانستم مسلمان شده‌ام. روبروی دانشگاه هم یک مسجد بود و جمعه‌ها در زامبیا روز درس است اما من اگر می‌خواستم به مسجد اهل تسنن بروم از کلاسم جا می‌ماندم. هم اتاقی من که حسن نام داشت و یک مسلمان بی‌تعهد بود از من تعجب کرده بود که این‌قدر جدی مسلمان شده‌ام.او به من گفت: برای این‌که از کلاس جا نمانی به مسجد روبروی دانشگاه برو. من به این مسجد رفتم که نامش مسجد رضوی بود. داشتم وضو را به سبک اهل تسنن می‌گرفتم که جوانی از من پرسید: سنی هستی؟ گفتم: سنی چه هست؟ پرسید: تازه مسلمان شدی؟ جواب دادم بله حدود ۳ ماه است که مسلمان شده‌ام. گفت: ما در اینجا شیعه هستیم. گفتم : شیعه یعنی چه؟ گفت: حالا بیان نماز بخوان بعد از نماز با هم صحبت می‌کنیم ولی الان نماز را دقیقاً مثل من بخوان. موقع نماز من به شیوه سنی‌ها دست‌هایم را روی سینه گذاشتم اما این جوان با کناره آرنج به من زد و من هم دستم را انداختم. بعد از نماز با این جوان پیش روحانی پیش‌نماز رفتیم و این شد که با شیعه آشنا شدم .

این روحانی شیعه هم به شما کتاب داد؟

عبدالعزیز: بله کتاب‌های آقای تیجانی و شب های پیشاور را به من داد.

خوب؛ بعد چه اتفاقی افتاد؟

عبدالعزیز: بعدش من به مسجد سنی‌ها رفتم و گفتم که این جریان برای من پیش آمده و من با شیعه آشنا شده‌ام؛ آنها هم شروع کردند به بدگویی از شیعه‌ها و گفتند که شیعه‌ها اصلاً مسلمان نیستند. البته بعد از مدتی حقیقت برای من آشکار شد و توسط همان روحانی شیعی به مذهب شیعه پیوستم و از دانشگاه انصراف دادم و به قم آمدم.

آقا محمد! خدایی که در «مسیحیت دست کاری شده» می‌شناختی چه تفاوتی با خدای اسلام دارد؟ به عبارت دیگر وقتی مسیحی بودی چه تصوری از خدا داشتی و الان که مسلمان شیعی شده‌ای چه تصوری از خداوند داری؟

عبدالعزیز: خدایی که در اسلام شناختم با خدایی که در مسیحیت و کاتولیک می شناختم خیلی خیلی زیاد تفاوت دارد؛ در «مسیحیت دست کاری شده» خدای پسر، خدای پدر و روح‌مقدس در جایگاه خدایی هستند. خدای پدر را ما یک خدای بیکار می‌دیدیم که خشن است و به پسرش دستوراتی می‌دهد که اجرا کند؛ شما در «مسیحیت تحریف شده» نمی‌توانید با خدا ارتباط داشته باشید مگر اینکه خدای پسر به شما اجازه بدهد. از طرفی شما نمی‌توانید با خدای پسر ارتباط داشته باشید مگر اینکه از مریم مقدس اجازه بگیرید! آن وقت کشیش‌ها می‌گفتند ما موحد و یکتاپرست هستیم در حالی که وجود ۳ خدا نمی‌توانست نشان از توحید ویکتاپرستی داشته باشد؛ یا این‌که به ما می‌گفتند اگر گناهی کردید از مجسمه حضرت مریم عذرخواهی و طلب بخشش کنید تا حضرت مریم درخواست شما را پیش خدای پدر ببرد، این باعث شده بود که ما از خدا بترسیم.

راستی مراسم اعتراف در پیشگاه کشیش چه طور انجام می‌شد؟

عبدالعزیز: کشیش‌ها آنقدر روی ما نفوذ داشتند که مثلاً من وقتی حتی وقتی چند حبه قند از قنددان خانه خودمان یواشکی برمی‌داشتم وقتی روز اعتراف می‌رسید به کشیش می‌گفتم:کشیش جان! ببخشید من فلان روز چند حبه قند از مادرم دزدیدم! خلاصه این‌ها خیلی ما را از نظر روانی خراب کرده بودند اما وقتی مسلمان شدم دیدم که مستقیم می‌توانم با خدای خودم ارتباط برقرار کنم. من به همه می‌گویم که مفهوم شفاعت در اسلام، آسمان تا زمین با مفهوم آن در «مسیحیت دست کاری شده» متفاوت است.

خوب برگردیم به سئوال؛ داشتید از تفاوت تصورتان از خدا در «مسیحیت تحریف شده» و اسلام می‌گفتید.

عبدالعزیز: در اسلام همه می‌توانند مستقیماً با خدای خودشان ارتباط برقرار کند و نیاز به طی کردن مراحل پیچیده و بیهوده ندارند. از طرفی در «مسیحیت تحریف شده»، خدا چهره دارد و ملت‌ها و گروه‌های مختلف هر کدام را به شکل دلخواه خودشان نقاشی می‌کنند؛ مثلاً آرژانتینی‌ها حضرت عیسی را به شکل یک آرژانتینی نقاشی می‌کنند یا ایتالیایی‌ها همینطور و … آن وقت زمانی‌که ما می‌دیدیم این عکس پسر خداست می‌توانستیم چهره خدا را تصور کنیم و این برای ما شک و تردید و سئوال‌های زیادی ایجاد می‌کرد.

متأسفانه در اسلام هم عده‌ای تندرو و افرادی که دنبال کسب پول از طریق دین هستند ، چهره پیامبر اسلام (ص)، و امامان شیعه را نقاشی می‌کنند؛ به نظر شما این نقاشی ها هم باطل است؟

عبدالعزیز: بله قطعاً باطل است البته من خودم هیچ‌وقت از این عکس‌ها نمی‌گیرم چون یاد آن‌روزهای مسیحیت می‌افتم.

آقامحمد! آیا لزومی دارد که پیامبران و امامان حتماً از نظر ظاهری زیبا‌، ابروکمانی، خوش‌قد و قامت و … باشند؟

عبدالعزیز: در خود آفریقا هم تصویر خدای پسر(حضرت عیسی ع) را به شکل یک ایتالیایی سفید پوست نقاشی کرد‌ه‌اند آن وقت همین برای من و خیلی از سیاه‌پوست‌ها سئوال و اشکال بود بود که خدای سفیدپوست‌ به چه درد من می‌خورد؟ یکی از دلیل‌هایی که مسیحیت را کنار گذاشتم همین بودکه منِ سپاه پوست نمی‌توانستم خدای سفیدپوست داشته باشم. البته این باعث شد که سیاه پوست‌ها هم حضرت عیسی را به شکل یک سیاه‌پوست نقاشی کنند.

یک نکته به یادم آمد این است که بنا به اعتقاد کاتولیک‌ها پاپ معصوم است و کلید بهشت در دست پاپ است و پاپ بعدی کلید بهشت را به ارث می‌برد و روز قیامت دروازه بهشت را با این کلید باز می‌کند؛ این کلید یک نماد سیاسی و اقتصادی دارد؛ کشیش‌های کلیسا در همین مراسم اعتراف به گناه به طور خیلی زیرکانه از کلیسا‌ها اطلاعات جمع می‌کنند و در سازمان‌های بالاتر دسته‌بندی می‌شود و در نهایت این اطلاعات به واتیکان می‌رود و واتیکان از این طریق می‌تواند کلیه کاتولیک‌ها را در سراسر جهان کنترل کند اما این کلید بهشت یک قدرت سیاسی و اقتصادی به پاپ می‌دهد که می‌تواند حتی بر حکومت‌ها مسلط شود؛ به عنوان مثال اگر در زامبیا حکومت با کلیسا همراه نشود این حکومت واژگون می‌شود.

توصیه شما به جوانان مسیحی، یهودی و سایر جوانان پیرو ادیان دیگر چیست؟

عبدالعزیز: من فقط این را می‌گویم که حرف در دنیا زیاد است، ایدئولوژی زیاد است و کسی که واقعاً با انصاف باشد و بدون تعصب به دنبال حقیقت بگردد خودش می‌فهمد حقیقت کجاست. این طور نباشیم که همه‌اش به منافع شخصی خودمان فکر کنیم اگر می‌خواهیم بفهمیم حقیقت کجاست اول ذهنمان را خالی کنیم بعد مسیحیت را بگیریم شاید درست باشد شاید باطل، یهودیت را بشکافیم شاید درست باشد شاید باطل باشد و … اگر همه اینها را باید خوب بخوانیم حقیقت پیداست و اگر کسی با انصاف مطالعه کند راه را گم نمی‌کند. کسانی که به طور حرفه‌ای دروغ می‌گویند بالاخره یک جایی گیر می‌کنند. آن چیزی که ابهام نداشته باشد آن حقیقت است، اگر کسی مقایسه کرد و در نهایت نفهمید که اسلام حقیقت است خیلی جای تعجب دارد.

گفتگو از: محمد صادق زمانی

منبع: خبرگزاری فارس