گل نرگس Narcissus » داستان راستان

وظیفه بندگى

محمد هاشم نعمت الهی — Wed, 09 Jun 2010 13:11:03 +0000

عابدى در بنى اسرائیل از مردم کناره گیرى کرد و مدّت هفتاد سال مشغول عبادت شد.

خداى علیم ملکى را نزد او فرستاد و فرمود: عبادات تو قبول نمى شوند و خودت را دچار مشقّت منماى و جِد و جَهد مکن !!

عابد در جواب گفت : چون آنچه به من واجب است عبودیّت و بندگى مى باشد. لذا باید وظیفه خود را همیشه انجام دهم . ولى قبول شدن و قبول نشدن موکول به معبود من است !

وقتى آن مَلک مراجعت نمود، خداوند متعال فرمود: عابد چه گفت ؟ مَلک گفت : پروردگارا تو عالمترى که او چنان و چنین گفت.

خداى سبحان فرمود: نزد آن عابد برو و بگو: ما طاعات تو را به خاطر این نیّت ثابتى که دارى قبول کردیم .

بله ، وظیفه ما بندگى است .

منبع: نرم افزار بوستان حکایت

رسم بندگی

محمد هاشم نعمت الهی — Tue, 20 Apr 2010 03:19:54 +0000

رسم بندگی

سلام

یکى از مردمان نیکوکار به بازار رفت که غلامی بخرد تا او را در راه خدا آزاد کند. غلام زر خریدى را به او عرضه کردند، به آن غلام گفت : نام تو چیست ؟

گفت : فلان ، خریدار گفت : چه کاره اى ؟ غلام گفت فلان ، شخص خریدار به برده فروش گفت : من این غلام را نمى خواهم ، غلام دیگرى بیاور.

هنگامی که غلام دیگرى آورد آن شخص خریدار به آن غلام گفت : نام تو چیست ؟

غلام گفت : هر نامى که تو بگذارى . مولا گفت : خوراک تو چیست ؟ غلام گفت : آنچه تو عطا کنى . مولا گفت : چه نوع لباسى مى پوشى ؟ غلام گفت هر لباسى که تو به من بپوشانى.

مولا گفت : چه کاره هستى ؟ غلام گفت : هر دستورى که تو بفرمائى من در اجرای آن کوشا خواهم بود.

مولا گفت : چه چیز را اختیار مى نمائى ؟ غلام گفت : من بنده هستم بنده که از خود اختیارى ندارد.

مولا گفت : این بنده حقیقى مى باشد. این بنده را باید خرید!!

حالِ ما هم باید مثل این بنده ، بین خود و خدایمان باشد.

آیا این گونه است؟ آیا ما بنده ایم؟ و رسم و رسوم بندگی را به جا می آوریم؟

یاد خدا

محمد هاشم نعمت الهی — Tue, 13 Apr 2010 18:48:11 +0000

سلام

ما انسان ها، تا کارمون پیش خدا گیر نکنه یادش نمی کنیم.

هر وقت حاجتی داشته باشیم، گرفتاری داشته باشیم، می گیم یا خدا!

اما خدا همیشه و در همه حال با ما هست و خواهد بود، در جایی می فرماید من از رگ گردن به شما نزدیک تر هستم.

اما ما چی، چرا غافلیم.

این مطالب را که می خواستم بنویسم یاد یه داستان افتادم که فکر می کنم خواندنش خالی از لطف نباشد:

داستان مردی که به واسطه یک عمل وارد بهشت شد

روز قیامت مردى را مى آورند که وقتى متوجّه اوضاع و احوال خود مى شود، مى بیند اصلا حسنه اى ندارد!

ندا مى شود! اى فلان بوسیله عمل خود داخل بهشت شو!

او مى گوید: بار خدایا با کدام عمل !؟

خطاب مى رسد: در فلان شب که خواب بودى و از این پهلو به آن پهلو مى غلطیدى ، گفتى: یا اللّه و سپس فورا خوابت برد. تو این موضوع را فراموش کردى اما من که خُمار نبودم و خواب در وجودم راه ندارد این سخن تو را فراموش نکردم که مرا صدا زدى .

پس خوبه که به خودمان بیاییم و از درگاه او نومید نشویم؛

و چه زیبا فرموده است:«ای بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده‌اید! از رحمت خداوند نومید نشوید که خدا همه گناهان را می‌آمرزد، زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است.

باز شدن زبان / عاق والدین

محمد هاشم نعمت الهی — Sat, 13 Mar 2010 20:28:06 +0000

باز شدن زبان / عاق والدین

جوانى را اجل در گرفت و زبانش از گفتند: لااله الااللّه بَند آمد. نزد پیغمبر خدا (ص) آمدند و جریان را گفتند: آن حضرت برخواست و نزد آن جوان رفت .

پیغمبر خدا (ص) گفتن شهادتین را بر آن جوان عرضه کرد، ولى زبان او باز نشد. رسول خدا (ص) فرمود: آیا این جوان نماز نمى خوانده و روزه نمى گرفته است !؟

گفتند: بله نماز مى خواند و روزه مى گرفت .

حضرت فرمود: آیا مادرش وى را عاق نموده ؟

گفتند: بله .

حضرت فرمود: مادرش را حاضر کنید! رفتند و پیرزنى را آوردند که یک چشم وى نابینا بود.

پیامبر خدا (ص) به پیر زن فرمود: پسرت را عفو کن .

گفت : عفو نمى کنم چون لطمه بصورتم زده و چشم مرا از کاسه درآورده است .

رسول خدا (ص) فرمود: بروید هیزم و آتش برایم بیاورید.

پیرزن گفت : براى چه مى خواهید!؟

حضرت فرمود: مى خواهم او را به خاطر این عملى که با تو انجام داده بسوزانم . پیر زن گفت : او را عفو کردم ! آیا او را مدّت ۹ ماه براى آتش حمل نمودم ! آیا او را مدّت دو سال براى آتش شیر دادم ! پس ترحّم مادرى من کجا رفته است .

در این وقت زبان آن جوان باز شد و گفت : اشهد ان لا اله الاّ اللّه . زنى که فقط رحیم باشد و اجازه ندهد کسى بسوزد. پس خدائى که رحمان و رحیم است چگونه اجازه مى دهد، شخصى که مدّت هفتاد سال بگفتن الرحمن الرحیم مواظبت کرده است بسوزاند.

منبع: نرم افزار بوستان حکایت

اسم اعظم الهی

admin — Mon, 16 Jun 2008 01:12:21 +0000

((اسم اعظم الهی ))

مرحوم شیخ علی اکبر عماد می نویسد:

((اسم اعظم خداوند تبارک و تعالی، آنهائی است که در اولش، لفظ جلاله (الله ) و در آخرش لفظ (هو) باشد و همچنین، بدون نقطه باشد و در قرآن شریف، در پنج مورد چنین آمده است.

پس بنابراین، اسم اعظم (الله لااله الاّ هو) می باشد. از شیخ مغربی نقل شده که هر کس این پنج آیه را، وردِ خود کند و هر روز یازده مرتبه، به هر نیت و در هر مشکلی – که برایش پیش آید- بخواند، بزودی نیت او برآورده خواهد شد. انشاءالله.

آن پنج مورد در قرآن چنین است:

۱ – اَللّهُ لااِلهَ اِلاّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاتَاءْخُذُهُ سِنَهٌ وَ لانوْمٌ لَهُ ما فی السَّمواتِ وَ ما فی الاَْرْضِ مَنْ ذَاالَّذی یَشْفَعُ عِنْدَهُ اِلاّ بِاِذْنِهِ یَعْلَمُ ما بَیْنَ اَیْدیهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لایُحیطُونَ بِشَئیٍ مِنْ عِلْمِهِ اِلاّ بِماشاءَ وَسِعَ کُرْسیُّهُ السَّمواتِ وَالاَْرْضَ وَ لایَؤُدُهُ حِفْظِهُما وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظیمِ. (بقره / ۲۵۵)

۲ – اَللّهُ لااِلهَ اِلاّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ نَزَّلَ عَلَیْکَ الْکِتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیْهِ وَ اَنْزَلَ التَّوریةَ وَالاِْنْجیلَ مِنْ قَبْلُ هُدیً لِلنّاسِ وَ اَنْزَلَ الْفُرْقانَ. (آل عمران، ۲، ۳، ۴)

۳ – اَللّهُ لااِلهَ اِلاّ هُوَ لَیَجْمَعَنَّکُمْ اِلی یَوْمِ الْقیامَةِ لارَیْبَ فیهِ وَ مَنْ اَصْدَقُ مِنَ اللّهِ حَدیثاً. (نساء / ۸۷)

۴ – اَللّهُ لااِلهَ اِلاّ هُوَ لَهُ الاَْسْماءُ الْحُسنی. (طه /

۵ – اَللّهُ لااِلهَ اِلاّ هُوَ وَ عَلَی اللّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ. (تغابن / ۱۳)

شیخ مفید فرموده است: اسم اعظم در سوره فاتحه است و بر اساس ‍ فرمایشِ امام صادق علیه السّلام اگر این سوره را ۷۰ بار، بر مرده بخوانند و روح بر بدن میت برگردد، شگفت آور نیست.

((با این صوت زیبا قرآن بخوان !))

admin — Mon, 16 Jun 2008 01:11:19 +0000

((با این صوت زیبا قرآن بخوان !))

یکی از نکات مهمّی که در زندگی ائمه اطهارعلیهم السّلام قابل دقت می باشد، توجّه آن بزرگان، به استعدادِ ذاتی افراد بود و آنان سعی می کردند، نیروها و قوای انسانها را در راه صحیح تربیت کرده و در راستای اهداف الهی، شکوفا سازند، به عنوان نمونه به داستانی که سعد خفاف (یکی از اصحاب راستگوی امام سجادعلیه السّلام نقل می کند، اشاره می کنیم:

((روزی به یکی از اصحاب خاصِّ علی علیه السّلام (ابوعمر ذازان فارسی ) برخورد کردم و دیدم که با صوتی زیبا و لحنی دلربا، قرآن می خواند. گفتم: ((ابو عمر! عجب قرائت نیکوئی داری ! اینگونه قرائت را از که آموخته ای ؟) وی در حالی که تبسمی بر لب داشت گفت: ((من در ایّام جوانی با صدائی شیوا شعر می خواندم؛ آقا امیرالمؤ منین علیه السّلام مرا دید و از حُسن صوت من، تعجب کرد، و فرمود: ای ذازان ! چرا با این صدای زیبا قرآن نمی خوانی ؟

عرضه داشتم: ((یا امیرالمؤ منین ! من از قرآن بقدر آنچه که در نماز خوانده می شود، بیشتر بلد نیستم. )) فرمود: نزدیک من بیا، چون بحضورش شتافتم، چیزهائی در گوشم خواند که نفهمیدم، بعد فرمود: دهانت را بگشا و در آنحال با آب دهان مبارکش دهانم را، متبرک گردانید. بخداوند سوگند ای سعد! بعد از آن لحظه، احساس کردم، تمام قرآن را با اعراب و حمزه و شرائط دیگر، حفظ کرده و می دانم و بعد از آن، در مورد قرآن، به هیچ کس ‍ محتاج نشده و نیازی به سؤ ال پیدا نکردم. ))

سعد خفاف می گوید: من این قصه را بر حضرت ابی جعفر امام باقرعلیه السّلام عرضه داشتم، آن بزرگوار فرمود: ذازان راست گفته است؛ همانا امیرالمؤ منین علیه السّلام از خداوند تبارک و تعالی، برای ذازان، به اسم اعظم درخواستِ عنایت کرده است، و هر کس با اسم اعظم، خداوند را بخواند ردّ نمی شود.))